4/10/07


Las últimas noticias que llegan de Birmania son desalentadoras. Cada vez “el color azafrán es más verde oliva”, como dicen los medios. En esta revolución, Internet ha desempeñado un papel muy importante, por lo que tal vez una acción cibernética conjunta sirva para presionar a la opinión pública y hacer que a países como China e India “les interese” por fin que la dictadura caiga.

30/9/07

Desiderata

Xa que hoxe é o Día Internacional do Traductor, desexo compartir con todos vos esta traducción dun texto dun anónimo francés do século XVII.

* Sé sereno en medio del ruido y de la agitación y piensa en la calma apacible que emana del silencio.
*
Vive en armonía con todo el mundo sin por ello renegar de ti mismo.
* Expón tranquila y claramente tus ideas. * Escucha a los demás, incluso a aquel que consideras menos inteligente que tú, pues el también te puede enseñar algunas cosas. * Evita a las personas ruidosas y agresivas, pues son un suplicio para la mente. * Si te comparas con los demás te sentirás vanidoso y amargado, pues siempre habrá alguien más grande y más pequeño que tú. * Sé feliz con lo que logras y con lo que te propones hacer. * Por muy humilde que sea tu profesión, es una verdadera riqueza en un mundo inestable. * Sé prudente en los negocios, pues el mundo quiere engañarte, sin embargo mantén los ojos bien abiertos ante su lado bueno: muchos persiguen un ideal muy alto y demuestran un gran valor. * Sé siempre tú mismo. No finjas afecto pero tampoco hables del amor con cinismo; pues en presencia de la indiferencia y del desencanto es tan frágil como una brizna de hierba. * Acepta sin amargura la sabiduría que te proporciona los años a cambio de tu juventud. * Fortalece tu mente, pues ella te sostendrá en los momentos de desgracia inesperados. * No te dejes llevar por tu imaginación, pues la angustia nace de la fatiga o de la soledad. * Imponte una disciplina sana, sin embargo mantente indulgente contigo mismo. * Eres un hijo del universo al igual que los árboles y las estrellas; tienes derecho a existir. * Incluso si no logras entenderlo, el universo sigue su evolución. * Vive en paz con un poder superior, sea cual sea el nombre que le quieras dar; y cualesquiera que sean tus actos y tus aspiraciones, vive en paz con tu conciencia en este mundo ruidoso. * A pesar de todas sus hipocresías, sus preocupaciones y sus sueños desvanecidos, la vida sigue siendo bella.
* Mantente alerta y tiende sin descanso hacia la felicidad.

Unha mestura entre libros e felicitacións

"La libertad no hace felices a los hombres; los hace sencillamente hombres" (Manuel Azaña)

A comenzos deste curso, Cristina Albela (profesora de historia) propoñíanos a compra dun libro de Almudena Grandes: "El Corazón Helado", que ademais pensaba propoñer para os seus alumnos de Bacharelato como lectura recomendada para tratar de entender a Guerra Civil Española e o Franquismo, por suposto que atendemos a súa petición e xa o temos na biblioteca.

Por esas casualidades da vida os nosos compañeiros blogueiros de Biblioafonso, tamén publicaron un post o venres no seu blog sobre este libro e outros relacionados tamén coa Guerra Civil e o periodo inmediatamente anterior: a segunda República. E nos pensamos que é unha boa idea que miredes os seus comentarios e depaso viaxedes por outros blogs e así coñezades como se fan as cousas en comunidade. Mirade o enlace con Biblioafonso!

E aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid, queremos dende aquí fecicitar á Biblioteca do IES Alfonso X "O Sabio", xa que nunha enquisa feita ós alumnos do seu instituto, resultou ser o servizo/actividade educativa máis valorada. ¡As bibliotecas móvense!

ACONSÉLLOVOS QUE VISITEDES A PÁXINA DE ALMUNDENA GRANDES E VEXADES A INTRODUCIÓN (que non ten desperdicio), por favor tamén mirade os diferentes puntos que falan do libro, hai unhas citas e fotos que dan que pensar, sobre todo ós que non vivimos nada dalquela época, tamén ESCOITADE CON ATENCIÓN A CANCIÓN QUE SONA DE FONDO DE JOAQUÍN SABINA.
Tamén podes ler un adianto desta novela na seguinte direción:


NOTA: Hoxe tamén é o Día Internacional do Traductor, que coincide co día de San Xerome considerado por moitos o primeiro traductor e patrono dos mesmos. Vaia dende aquí a nosa felicitación a unha profesión que cada vez está a coller maior auxe.

29/9/07

El verdadero valor del anillo

Si os gusta leer cuentos, os recomiendo la lectura del libro Déjame que te cuente..., de Jorge Bucay, del que e seleccionado uno de mis preferidos. ¡Qué disfrutéis de la lectura!



-Vengo, maestro, porque me siento tan poca cosa que no tengo ganas de hacer nada. Me dicen que no sirvo, que no hago nada bien, que soy torpe y bastante torpe. ¿Cómo puedo mejorar? ¿Qué puedo hacer para que me valoren más?
El maestro, sin mirarlo, le dijo: "Cuánto lo siento, muchacho. No puedo ayudarte, ya que debo resolver primero mi propio problema. Quizá después...". Y, haciendo una pausa, agregó: "Si quisieras ayudarme tú a mí, yo podría resolver este tema con más rapidez y después tal vez te pueda ayudar".
-E... encantado, maestro - titubeó el joven, sintiendo que de nuevo era desvalorizado y sus necesidades postergadas.
-Bien - continuó el maestro. Se quitó un anillo que llevaba en el dedo meñique de la mano izquierda y, dándoselo al muchacho, añadió- : "Toma el caballo que está ahí fuera y cabalga hasta el mercado. Debo vender este anillo porque tengo que pagar una deuda. Es necesario que obtengas por él la mayor suma posible, y no aceptes menos de una moneda de oro. Vete y regresa con esa moneda lo más rápido que puedas".
El joven tomó el anillo y partió. Apenas llegó al mercado, empezó a ofrecer el anillo a los mercaderes, que lo miraban con algo de interés hasta que el joven decía lo que pedía por él.
Cuando el muchacho mencionaba la moneda de oro, algunos reían, otros le giraban la cara y tan sólo un anciano fue lo bastante amable como para tomarse la molestia de explicarle que una moneda de oro era demasiado valiosa como para entregarla a cambio de un anillo. Con afán de ayudar, alguien le ofreció una moneda de plata y un recipiente de cobre, pero el joven tenía instrucciones de no aceptar menos de una moneda de oro y rechazó la oferta.
Después de ofrecer la joya a todas las personas que se cruzaron con él en el mercado, que fueron más de cien, y abatido por su fracaso, montó en su caballo y regresó.
Cuánto hubiera deseado el joven tener una moneda de oro para entregársela al maestro y liberarlo de su preocupación, para poder recibir al fin su consejo y ayuda.
Entró en la habitación.
-Maestro -dijo-, lo siento. No es posible conseguir lo que me pides. Quizás hubiera podido conseguir dos o tres monedas de plata, pero no creo que yo pueda engañar a nadie respecto del verdadero valor del anillo.
-Eso que has dicho es muy importante, joven amigo - contestó sonriente el maestro. Debemos conocer primero el verdadero valor del anillo. Vuelve a montar tu caballo y ve a ver al joyero. ¿Quién mejor que él puede saberlo? Dile que desearías vender el anillo y pregúntale cuánto te da por él. Pero no importa lo que te ofrezca: no se lo vendas. Vuelve aquí con mi anillo.
El joven volvió a cabalgar.
El joyero examinó el anillo a la luz del candil, lo miró con su lupa, lo pesó y luego le dijo al chico: -Dile al maestro, muchacho, que si lo quiere vender ya mismo, no puedo darle más de cincuenta y ocho monedas de oro por su anillo.
-¿Cincuenta y ocho monedas? - exclamó el joven.
-Sí- replicó el joyero-. Yo sé que con tiempo podríamos obtener por él cerca de setenta monedas, pero si la venta es urgente...
El joven corrió emocionado a casa del maestro a contarle lo sucedido.
-Siéntate - dijo el maestro después de escucharlo- . Tú eres como ese anillo: una joya, valiosa y única. Y como tal, sólo puede evaluarte un verdadero experto. ¿Por qué vas por la vida pretendiendo que cualquiera descubra tu verdadero valor?
Y, diciendo esto, volvió a ponerse el anillo en el dedo meñique de su mano izquierda.

"Los minicuentos" que nos regala Antonio

A través de "A nosa biblioteca" e do seu director de orquestra José Antonio Alonso Martín, descubrín este fermoso blog de "Los minicuentos" de Braulio Llamero e gustoume tanto o afán de superación do saltamontes, que pensei que podía ser un bo exemplo para compartir con todos e todas: "Ánimo, nunca superaremos obstáculos senón o intentamos con gañas e con entrenamento"

Esto era un saltamontes que de mayor quería ser saltamontañas.
-Pero, bueno, ¿qué dices? Todos somos lo que nacemos y nos tenemos que conformar -le decían familiares y amigos.
La tesis deprimía mucho al saltamontes ambicioso.
-Si pensamos así, jamás vamos a prosperar.
Y sequía entrenando como el que más.

Moitas grazas a Antonio e o seu equipo por aportar cousas tan bonitas como esta.

28/9/07

"Ánimos en forma de poesía"

Permítideme hoxe, que en vez de pensar en vos alumnos e alumnas do instituto, pense nos profesores e nos pais e que dende aquí lles enviemos neste inicio de curso, moitísimos "ÁNIMOS en forma de poesía" nesta tarefa complexa, pero tamén marabillosa, de educar. Esta fermosísima poesía é de Gabriel Celaya (1911-1991) o famoso poeta, nado en Hernani (Guipuzcoa).
EDUCAR
Educar es lo mismo
que poner motor a una barca…
hay que medir, pesar, equilibrar…
… y poner todo en marcha.

Para eso,
uno tiene que llevar en el alma
un poco de marino…
un poco de pirata…
un poco de poeta…
y un kilo y medio de paciencia
concentrada.

Pero es consolador soñar
mientras uno trabaja,
que ese barco, ese niño
irá muy lejos por el agua.
Soñar que ese navío
llevará nuestra carga de palabras
hacia puertos distantes,
hacia islas lejanas.

Soñar que cuando un día
esté durmiendo nuestra propia barca,
en barcos nuevos seguirá
nuestra bandera
enarbolada.

25/9/07

El niño con el pijama de rayas

Hoxe vouvos a facer unha recomendación, LEDE O LIBRO " EL NIÑO CON EL PIJAMA DE RAYAS" de John Boyne (Ed.-Salamandra. Barcelona (2007). É unha novela que se lé dun tirón e en pouco tempo e que che aseguro non te vai deixar indiferente, pode que frío, pode que entusiasmado, pode que... pero nunca indiferente.
A novela ten unha prosa moi sinxela como corresponde ó narrador da historia: Bruno, un neno de nove anos. É moi aconsellable, tanto para xoves como para adultos, pero sobre todo para vos, os xoves xa que fala dunha historia sobre o noso pasado reciente que non debe ser esquencida e tampouco debe repetirse.
Si mirades as críticas da novela observaredes que as hai para todos os gustos (boísimas, malísimas e intermedias), pero creo que non debedes mirar as críticas antes da lectura, só tomade o libro, buscade un par de horas libres, sentádevos cómodamente, abrídeo e empezade... Moito me equivoco ou non seredes capaces de deixalo ata o seu remate... FELIZ LECTURA E FELICES REFLEXIÓNS.

22/9/07

As respostas veñen quentiñas

Por si algún de vos esperaba ansioso/a as respostas as adiviñas do martes, aí van, un pouco tarde, pero supoño que as tedes máis que resoltas... E para facer esto un pouco máis divertido, van en forma de fotografías e non por orde, averiguade vos a cal corresponde... SORTE, recordade que María dixo que eran FÁCILES.

Xa non hai máis pistas, si aínda así estades perdidos consultade a resposta en

303 adiviñas Autora: Gloria Sánchez Editorial: Xerais

18/9/07

Vai de adiviñas

Vouvos propoñer unhas adiviñas catalogadas, segundo a miña filla María (8 anos ) de fáciles, e vos ¿ como as vedes....?
  • A primeira ten relación coa escola, aínda que tamén as hai nas casas e en moitos lugares:
Cargo ás costas cos errores
dos rapaces e dos profes.
¡Pobriña de min!
Esquecida nun curruncho;
ti comes castañas,
a min cucuruchos.
  • Hoxe non saberíamos que facer sen el, pero non hai tanto tempo era un obxecto de luxo (esto vai para despistar porque é moi sinxela)
Na miña man
danza que danza.
Experto bailarín
que fala por min;
que deixa no baile
regueiros de sangue.
  • E por último, algo que vemos día si e día tamén e que todavía segue a ser imprescindible nunha clase, pero non vos preocupedes as TICs veñen para solucionalo
Mouro, mouro,
gardo o que digo.
Unha pantasma
pasa por riba,
vaino dicindo.
Se queredes máis información: 303 adiviñas de Gloria Sánchez e editado por Xerais... e as respostas mañá ou pasado...

11/9/07

Unha data para non esquecer

Nesta data tan sinalada, cando se cumpren 6 anos da destrución das Torres Xemelgas de Nova Iorke, eu quédome con dúas cousas:
Por un lado o que me contaba Rosa, unha emigrante galega en terras neiorquinas, que dicía que o que máis lle chamara a atencióndese terrible día foi o silencio que existía na gran mazá, comentaba como era impresionante ver a miles e miles de persoas sen facer ruído marchando cara as súas casas e como non se oían os coches e a vida que posúe esa fermosa cidade, quedara reducida ó silencio absoluto. Ela comentabame: "Iamos todos andando, sin saber moi ben cara a onde, coa cabeza gacha e con lágrimas nos ollos, todos chorabamos, aínda que non perderamos a ningúen no atentado."
E con outra das cousas que me quedo foi cun comentario que atopei en internet recordando este día: "Tremendo lo de las torres, pero odiemos a cualquier forma de terrorismo y no sólo a una, la que nos conviene".
Tamén neste día un recordo para aqueles conflictos olvidados en todo o mundo: Afganistan, Angola, Arxelia, Armenia-Azerbaiján, Birmania, Burundi, Cachemira, Colombia, Congo, Corea, Costa de Marfil, Chad, Chechenia, Etiopia-Eritrea, Filipinas, Georgia, Guinea Conakry, Irak, Israel-Palestina, Kosovo, Liberia, Libia, ,Líbano, México, Myanmar, Nagorno-Karabaj, Nepal, Nigeria, Pakistan, República Centroafricana, Sáhara, Senegal, Somalia, Sri Lanka, Sudán, Timor, Turquía, Uganda, Zinbawue.... ¡Moitos de nós nin sabemos onde quedan estes países!

COMO SEMPRE A DOBRE VARA DE MEDIR...