Mostrando entradas con la etiqueta Recordos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Recordos. Mostrar todas las entradas
13/12/08
22/1/08
A Fernando "IN MEMORIAM"
Hoxe o IES de Arzúa está de loito, e especialmente a súa biblioteca, foise un compañeiro, un apoio, un sorriso permanente, unha paciencia absoluta, unha esquisita persona que nunca vimos enfadada, e eso que a coñecemos fai moitos anos, foisenos un colega e por riba de todo foisenos un AMIGO, que deixa un valeiro tremendo nos nosos corazóns. Hoxe o seu corazón deixou de loitar. Para ti FERNANDO o noso recordo permanente.
DESCANSE EN PAZ.
Algo se muere en el alma, cuando un amigo se va
cuando un amigo se va, algo se muere en el alma
cuando un amigo se va, algo se muere en el alma
cuando un amigo se va.
Cuando un amigo se va
y va dejando una huella que no se puede borrar
y va dejando una huella que no se puede borrar
No te vayas todavía no te vayas por favor
no te vayas todavía, que hasta la guitarra mía
llora cuando dice adiós.
Un pañuelo de silencio a la hora de partir
a la hora de partir, un pañuelo de silencio
a la hora de partir, un pañuelo de silencio
ala hora de partir
Ese vacío que deja el amigo que se va
el amigo que se va, ese vacío que deja
el amigo que se va, ese vacío que deja
el amigo que se va.
El amigo que se va
es como un pozo sin fondo que no se vuelve a llenar
es como un pozo sin fondo que no se vuelve a llenar
FERNANDO... COMPAÑEIRO E MOITO MÁIS
Fernando, profesor deste centro, membro da biblio, compañeiro,... AMIGO... sempre de bo humor, sempre unha man tendida, sempre persoa, sempre querido...
Porque eras bo e nunca dixeches non cando che pedin axuda, -eu ou calquera-, disposto en calquera ocasión, loitador contra o imposíble, ... e sempre aí.
Deixasnos tantos recordos... que te seguiremos sentindo connosco... E ao mesmo tempo hoxe estamos un pouco máis sos sen ti, agora que non estás xa aquí e só temos choro, tristeza, soidade...
E Lupe... un bico dende o máis fondo do corazón

.... polo menos non sería fácil
pechar os teus grandes ollos craros
os teus ollos onde a menor violencia
permitíase razonables treguas
para volverse incrible bondade
e aínda que por fin os clausuraran
é probábel que sigas mirando
soidade compatriota de tres ou catro pobos
o limpo futuro polo que vivías....
Mario Benedetti
Porque eras bo e nunca dixeches non cando che pedin axuda, -eu ou calquera-, disposto en calquera ocasión, loitador contra o imposíble, ... e sempre aí.
Deixasnos tantos recordos... que te seguiremos sentindo connosco... E ao mesmo tempo hoxe estamos un pouco máis sos sen ti, agora que non estás xa aquí e só temos choro, tristeza, soidade...
E Lupe... un bico dende o máis fondo do corazón

.... polo menos non sería fácil
pechar os teus grandes ollos craros
os teus ollos onde a menor violencia
permitíase razonables treguas
para volverse incrible bondade
e aínda que por fin os clausuraran
é probábel que sigas mirando
soidade compatriota de tres ou catro pobos
o limpo futuro polo que vivías....
Mario Benedetti
15/5/07
Para Fernando
Pois onte foi un día feliz para nos, entramos na blogosfera, e encima recibimos moitos apoios, ¿vístedes os comentarios?. Uf...
Pero hoxe queremos recordar e apoiar, dende este foro que el tamén axudou a crear, a Fernado, o noso compañeiro da Biblio, que está a pasar por momentos moi difíciles.
Fernando iniciou con nós a andaina no 2005 e sempre estivo a traballar para que esta biblio se transformase.
E nos votámolo moito en falta e sempre o temos presente, por eso con todo o noso cariño para axudarche no teu camiñar:
Esta fermosísima letra que Joan Manuel Serrat adaptou dos Proverbios e Cantares de Antonio Machado
Pero hoxe queremos recordar e apoiar, dende este foro que el tamén axudou a crear, a Fernado, o noso compañeiro da Biblio, que está a pasar por momentos moi difíciles.
Fernando iniciou con nós a andaina no 2005 e sempre estivo a traballar para que esta biblio se transformase.
E nos votámolo moito en falta e sempre o temos presente, por eso con todo o noso cariño para axudarche no teu camiñar:
Esta fermosísima letra que Joan Manuel Serrat adaptou dos Proverbios e Cantares de Antonio Machado
CANTARES
Todo pasa y todo queda,
pero lo nuestro es pasar,
pasar haciendo caminos,
caminos sobre el mar. ..
Nunca persequí la gloria,
ni dejar en la memoria
de los homres mi canción;
yo amo los mundos sutiles,
ingrávidos y gentiles,
como pompas de jabón.
Me gusta verlos pintarse
de sol y grana, volar
bajo el cielo azul, temblar
súbitamente y quebrarse... .
Nunca perseguí la gloria.
Caminante, son tus huellas
el camino y nada más;
caminante, no hay camino,
se hace camino al andar.
Al andar se hace camino
y al volver la vista atrás
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar.
Caminante no hay camino
sino estelas en la mar... .
Hace algún tiempo en ese lugar
donde hoy los bosques se visten
de espinos
se oyó la voz de un poeta gritar
"Caminante no hay camino,
se hace camino al andar..." .
Golpe a golpe, verso a verso... .
Murió el poeta lejos del hogar.
Le cubre el polvo de un país vecino.
Al alejarse le vieron llorar.
"Caminante no hay camino,
se hace camino al andar..." .
Golpe a golpe, verso a verso... .
Cuando el jilguero no puede cantar.
Cuando el poeta es un peregrino,
cuando de nada nos sirve rezar.
"Caminante no hay camino,
se hace camino al andar..." .
Golpe a golpe, verso a verso. .
Suscribirse a:
Entradas (Atom)