Lois Pérez no Samaín

O pasado 9 de novembro, tivemos unha grata visita no IES de Arzúa. 

Lois Pérez presentounos o seu libro Long Play, que casualmente comparte iniciais: L P. 

Como el ben dicía, tamén pode ter o significado de Longo Paseo; pois, ao fin e ao cabo, a súa obra é un camiño no cal podemos apreciar poemas que percorren diversas temáticas. 

Aquí vos deixamos un breve resumo do seu paso polo centro:

Alejandra Barco e María Rodríguez para Biblioarzúa

Para lembrar… Samaín ou Halloween? 

“Porque a verdadeira tradición non emana do pasado, nin está no presente, nin se albisca no porvir; non é serva do tempo. A tradición non é historia. A tradición é a eternidade”. Dicía Castelao. E sobre este tema escribiu libros como Un ollo de vidro, Memorias dun esquelete... 

Vivía coa inquedanza de que nun futuro non moi lexano olvidásemos de donde viñamos, de que nos esqueceramos de contar un conto ó pé do lume cos amigos ou que simplemente non lle désemos importancia o que nos precedeu. 



Escribo para que descanse un chisco máis tranquilo donde queira que estea, escribo para falar do Samaín.

Afirmo que non, non é unha americanada. Xa non é a primeira vez que lle escoito a meu tío que iso do hallowen ven de outros sitios, que eso aquí nunca o houbo. O que él non sabe é que é máis vello do que él pode recordar. O Samaín non é un invento dos Estados Unidos que nós adoptamos como noso cambiándolle o nome. Non vai de pantasmas brancas sen ollos, máis ben de bruxas, sapos e curuxas… Ven dos antigos celtas que vivían no noroeste da península. Esperaban todo o ano para que chegara a noite do 31 de novembro,  poder reunirse con quen botaban en falta o resto das noites e co recordo dos seres queridos comezaban un novo ano o 1 de novembro.

Como pasa habitualmente, a relixión apoderouse do día e cristianizouno pasando a chamarse O día de todos os santos. Día no que todos nos acordamos de ir poñer flores e a misa e deixando o ano novo para unha fecha máis próxima o nacemento do neno Xesús.

Asique si, o invento é dos nosos antepasados e así deberíamos celebralo. Honrando os que foron antes ca nós.

Un faro na escuridade.

Xa temos na nosa biblioteca a segunda parte de O Mundo secreto de Basilius Hoffman. Titúlase Un faro na escuridade. Haberá que esperar a que quede libre porque xa está emprestado, mesmo sen estar catalogado. A este ritmo catalogaremos o libro cando xa non lle quede nin portada. Regresan as aventuras do profesor Basilius Hoffman: historiador e arqueólogo de mundos ocultos, cabaleiro a tempo parcial e truán a xornada completa. Nesta ocasión a súa procura do lendario Diario do Cartógrafo levarao a descubrir novos e misteriosos lugares, abraiantes inventos alquímicos, inquietantes criaturas, e tamén a desenterrar escuros segredos que nunca deberían ver a luz. A Cidade dos Tellados é o escenario desta nova aventura. "Existe un lugar perdido no profundo da noite, unha cidade secreta sen casas nin edificios, só tellados, azoteas, faiados e chemineas, bufardas, campanarios, torreóns… A Cidade dos Tellados non ten rúas, só pontes e pasarelas, tubaxes e escaleiras que sortean o nebuloso mundo que existe baixo a súa superficie. Un segredo, tan antigo como o propio mundo, ocúltase tras este labirinto insondábel, pero para descubrilo, o profesor Basilius Hoffman e o seu sobriño Peter deberán enfrontarse á máis profunda escuridade, aquela que habita no noso interior."

O mundo secreto de Basilius Hoffman

...xa non é nada secreto, porque moitos de nós aprendemos o camiño. O primeiro libro titúlase O ladrón de soños. "Aquí comeza a saga do profesor BasiliusHoffman: historiador, arqueólogo, cabaleiro a tempo parcial e truán a xornada completa. E a súa viaxe na procura do lendario Diario do Cartógrafo, na que descubriremos cidades perdidas no profundo da noite, sociedades secretas, misteriosas criaturas, poderosas reliquias sagradas, imposibles aparellos mecánicos, e unha infinidade de curiosos personaxes." Fernando M. Cimadevila é o autor do texto, e Iván Valladares dos debuxos -moi fermosos. Hai moitas horas de traballo detrás de este libro "para todos os públicos", unha encomiable labor de documentación, de rigor histórico e artístico. Pero -o que é aínda máis loable- unha grande dose de profesionalidade, de esforzo ilusionado. Nos tempos tan comercialistas, mercenarios incluso, que vivimos, un ingrediente que sorprende primeiro, e despóis engaiola é a ilusión. A que puxeron estes dous mozos no seu traballo.