9/9/07

Du llu espic ingliss...?

Neste mesmo blog onte escribiamos sobre a lingua e diciamos : "comprendín que canto máis vocabulario atesorase, máis pronto - e máis rico na súa inabarcable diversidade- abriríase o mundo ante min." E hoxe enviáronme este correo que en tono irónico, pero moi claro, reflexa o uso que na actualidade se fai do idioma e como se van introducindo palabras do inglés, que parece estar en todas partes,... sobre o empobrecemento do idioma habería moito que falar pero eso deixámolo para outro día, agora lede e reflexionade sobre o uso ou máis ben o desuso do noso idioma... Grazas Manuel polo teu correo, creo que é unha boa mostra de "enriquecemento de vocabulario".
"Desde que las insignias se llaman pins, los maricones gays, las comidas frí­as lunchs, y los repartos de cine castings, este paí­s no es el mismo: ahora es mucho, muchí­simo más moderno.
Antaño los niños leí­an tebeos en vez de comics, los estudiantes pegaban posters creyendo que eran carteles, los empresarios hací­an negocios en vez de business, y los obreros, tan ordinarios ellos, sacaban la fiambrera al mediodí­a en vez del tupper-ware.
Yo, en el colegio, hice aerobic muchas veces, pero, tonta de mi­, creí­a que hacía gimnasia.
¡Nadie es realmente moderno si no dice cada dí­a cien palabras en inglés! Las cosas, en otro idioma, nos suenan mucho mejor. Evidentemente, no es lo mismo decir bacon que panceta, aunque tengan la misma grasa, ni vestí­bulo que hall, ni inconveniente que handicap...
Desde ese punto de vista, los españoles somos moderní­simos. Ya no decimos bizcocho, sino plum-cake, ni tenemos sentimientos, sino fellings. Sacamos tickets, compramos compacs, comemos sandwiches, vamos al pub, practicamos el rappel y el raffting , en lugar de acampar hacemos camping y, cuando vienen los frí­os, nos limpiamos los mocos con kleenex.
Esos cambios de lenguaje han influido en nuestras costumbres y han mejorado mucho nuestro aspecto. Las mujeres no usan medias, sino panties y los hombres no utilizan calzoncillos, sino slips, y después de afeitarse se echan after shave, que deja la cara mucho más fresca que el tónico.
El español moderno ya no corre, porque correr es de cobardes, pero hace footing; no estudia, pero hace masters y nunca consigue aparcar pero siempre encuentra un parking. El mercado ahora es el marketing; el autoservicio, el self-service; el escalafón, el ranking y el representante, el manager. Los importantes son vips, los auriculares walkman, los puestos de venta stands, los ejecutivos yuppies; las niñeras baby-sitters o nannies.
En la oficina, el jefe esta siempre en meetings o brain storms, casi siempre con la public-relations, mientras la assistant enví­a mailings y organiza trainings; luego se irá al gimnasio a hacer gim-jazz, y se encontrará con todas las de la jet, que vienen de hacerse liftings, y con alguna top-model amante del yoghurt light y el body-fitness.
El arcaico aperitivo ha dado paso a los cocktails, donde se jartan a bitter y a roast-beef que, aunque parezca lo mismo, engorda mucho menos que la carne. Los periodistas, sin ir más lejos trabajan en un magazine, no en un programa. En la tele, cuando el presentador dice varias veces la palabra O.K. y baila como un trompo por el escenario la cosa se llama show, bien distinto, como saben ustedes, del anticuado espectáculo; si el show es heavy es que contiene carnaza y si es reality parece el difunto diario El Caso, pero en moderno. Entre medias, por supuesto, ya no ponen anuncios, sino spots que, aparte de ser mejores, te permiten hacer zapping.
Estas cosas enriquecen mucho. Para ser ricos del todo, y quitarnos el complejo tercermundista que tuvimos en otros tiempos, solo nos queda decir con acento americano la única palabra que el español ha exportado al mundo: la palabra "SIESTA."

8/9/07

A lingua e o mundo

"Non entendín nada do lido (...) A medida que me esforzaba por comprender algo daquel texto, o meu desánimo e a miña desesperación crecían. De repente sentinme atrapado, collido nun lazo. Atrapado pola lingua, que naquel momento antoxouseme como algo material, físico, como unha corporeidade convertida nesa muralla que de pronto se levanta no medio do camiño e non nos permite seguir adiante, que nos pecha o mundo vetándonos a entrada. Había algo desolador e humillante naquela sensación (...). Comprendín que cada mundo entrañaba un misterio e que ó aceso ó mesmo só o podía facilitar a lingua. Sen coñecela, ese mundo permanecería para nós insondable e incomprensible, por máis anos que pasásemos no seu interior. Máis aún: descubrín unha relación entre o ter nome e existir, pois cada vez que voltaba ó hotel dábame conta de que na cidade só vira aquelo que sabía nomear (...) Nunha palabra, comprendín que canto máis vocabulario atesorase, máis pronto - e máis rico na súa inabarcable diversidade- abriríase o mundo ante min."

Fragmento de "Viaxes con Herodoto " de Ryszard Kapuscinski.
Perdón a todos polo imperdoable atrevemento de facer a tradución deste anaco tan gráfico e tan real, pero a inorancia é moi pero que moi atrevida, así que xa sabedes ANIMÁDEVOS A LER E COMPRENDER OUTRAS LINGUAS, tal vez o mundo que se abra ante vos sexa outro completamente distinto ... ¿?

Cadro "Torre de Babel" de Hendrick van Cleve, que se atopa en Estocolmo na Stockholm University.

4/9/07

La Gran Muralla

Pareceume tan boa a descrición que Ryszard Kapuscinski esconde da alma humana nesta descrición do que é a Gran Muralla China, que non puiden ( nin quixen ) evitar traervos este fragmento para iniciar o novo curso. Lede porque non ten desperdicio. Pertence ó seu libro "VIAJES CON HERODOTO". Eu aínda non o acabei pero teño papeliños amarelos por todas partes porque hai cousas fantásticas, desas que ti queres dicir pero non sabes como e de golpe aí están expresadas dunha forma marabillosamente PREclara... Espero que vos guste porque haberá máis.
¡FELIZ INICIO DO CURSO!. Espero que con este fragmento reflexionedes un pouco e comencemos o curso derribando barreiras e tirando as murallas que nos pechan en nós mesmos e descubramos que os mundos son moitos e que cada un é único e que debemos coñecelos porque todos son espellos onde nos vemos reflexados, e que a través dos libros tamén podemos coñecernos un pouco mellor... ¡Tarefa non sempre fácil!

¡La Gran Muralla! Para verla, ¡la gente recorría medio planeta!. Al fin y al cabo, era una de las maravillas del mundo, una construcción única, casi mítica y, en cierto sentido, incomprensible. Pues los chinos la fueron construyendo, con interrupciones, a lo largo de dos mil años. Empezaron en una época en la que estaban vivos Buda y Herodoto, y todavía trabajaban en ella cuando en Europa ya creaban sus obras Leonardo da Vinci, Tiziano y J.S. Bach (...)
Pues la Gran Muralla- y es una muralla-gigante, una muralla-fortaleza que se alarga miles de kilómetros a través de cordilleras vacías y deshabitadas, una muralla-objeto de orgullo y, como he mencionado, una de las maravillas del mundo- al mismo tiempo es la prueba de la debilidad y aberración humans, de un enorme error cometido por la historia, que condenó a la gente de esta parte del planeta a la incapacidad para entenderse, para convocar una reunión en torno a una mesa donde, todos juntos, se planteraran cómo emplear con provecho el ingenio y las energías acumuladas de las personas.
Tal cosa resulta una quirmera, pues la primera reacción ante cualquier amago de problema era otra bien distinta: levantar una muralla. Encerrarse, separarse. Pues todo lo que llegaba del exterior, desde allí, no podía ser otra coasa que un peligro, el anuncio de una desgracia, un augurio del mal, vaya, la mismísima encarnación del mal.
Pero la muralla no sirve sólo para defenderse. Al tiempo que protege de la amenaza que acecha desde el exterior permite controlar lo que sucede en el interior. Al fin y al cabo, en una muralla hay aberturas, puertas y verjas. O sea, al vigilar estos lugares controlamos quién entra y quién sale, hacemos preguntas, comprobamos la validez de los salvoconductos, apuntamos nombres y apellidos, escrutamos los rostros, lo grabamos todo en la memoria. Así que la muralla es a la vez escudo y trampa, mampara y jaula. Su peor característica es que engendra en mucha gente la actitud de defensor de la muralla, (...). Por añadidura ni siquiera hace falta que ese defensor esté físicamente presente junto a la muralla, puede permanecer bien lejos de ella, pero basta que lleve dentro su imagen y obedezca las reglas que su lógica impone.

30/8/07

¿Onde están...? Día internacional dos desaparecidos

En 1941 a Alemania nazi dictou o Decreto de Noite e Néboa (Nacht und Nebel-Erlass). O documento autorizaba o traslado secreto de toda persoa contraria ó réxime nos territorios ocupados permitindo "a desaparición dos acusados sen deixar rastro". Este decreto está considerado como o precedente histórico das denomindas "desaparicións forzadas", un crime que viola un amplo conxunto de dereitos humanos e prolonga a dor de víctimas e familiares.
Dende entón miles e miles de persoas en todo o mundo foron víctimas das "desaparicións forzadas". Son ben coñecidas as de Arxentina (8.960 persoas "desaparecidas" segundo a Comisión Nacional, aínda que as estimacións elevan a cifra a 30.000 despois do golpe do 76), Chile (3.197 "desaparecidos" dende 1973 ) e outros países de América Latina como Perú, Uruguay, Paraguay, Honduras, México, El Salvador, Haití, Brasil, Guatemala... Tamén foron habituais en lugares como Arxelia, Bosnia, Marrocos, Irak, Vitnam, Camboya ... España foi incluída en 2003 nos países nos que se denunciaron desaparicións... ETC...
Pero este fenómeno continúa hoxe presente en moitos conflictos de todo o mundo como Sudán, Colombia, Nepal, Pakistan, Rusia, Chechenia, EEUU... no marco da chamada "guerra contra o terror". Só algúns exemplos: A lo menos 1.000 persoas desaparecidas en Sri Lanka dende principios de 2006. 138 sindicalistas desaparecidos entre 1991 e 2006 en Colombia. Entre 3.000 e 5.000 hombres, mulleres e nenos desaparecidos na república rusa dende 1999. En Chechenia síguense rexistrando desaparicións forzadas.
Son centos de miles de persoas as que sufriron e sofren estes pesadelos e que non foron nin son victimas das guerras, senón de políticas deliberadas de represión levadas a cabo por forzas gubernamentais (Fonte Amnistía internacional). Moitos dos desaparecidos morreron e foron enterrados en lugares difíciles de descubrir , outros permanecen en instalacións secretas... De vez en cando descúbrense fosas comúns ou atópanse corpos en lugares insospeitados e ata aquí acuden os familiares ansiosos de atopar os restos dos seus seres queridos, xa que é preciso recordar que as víctimas das desaparacións non son só os propios desaparecidos senón tamén as súas familias e amigos que non saben nada de nada deles... o que agranda o sufrimento.
Pero esto non remata aquí, segundo fontes da ONU, cada vez son máis os países que violan o dereito internacional baixo a excusa de loitar contra o terrorismo. Ademais hai poucos países que posúan instrumentos xudiciais para castigar ós responsables desas desaparicións.
Despois de máis de dúas dédacas de campaña por parte de familiares e organizacións de dereitos humáns, o 20 de decembro de 2006 a Asamblea Xeral da ONU aprobaba a Convención contra as Desaparicións Forzadas que pretende ser un instrumento xurídico internacional que prevendrá ese crime e loitará contra a impunidade dos responsables. No seu artigo 2 defíneas como "o arresto, detención, secuestro ou calquera outra forma de privación de liberdade, levado a cabo por axentes do Estado ou outras persoas con autorización deste, seguido do ocultamento da sorte ou do pararadeiro da persoa".
Co fin de recordar a todas as nacións e gobernos do mundo a realidade dos "Desaparecidos", a Federación Latinoamericana de Asociacións de Familiares de Detidos-Desaparecidos, declarou o 30 de agosto como o Día Internacional dos Desaparecidos. Ese mismo día, en 1977, as Nais da Praza de Maio iniciaban a súa primeir marcha ante a Casa Rosada arxentina para recuperar ós detidos e desaparecidos durante a chamada Guerra Sucia (1976-1983) e promover o enxuizamento dos responsables. Dende entón estas nais marchan cada xoves ó redor da praza para manter vivo o recordo dos desaparecidos e alzarse contra a inxustiza.

Así pois hoxe RECORDAMOS A TODAS ESTAS PERSOAS E DENCUNCIAMOS ANTE A SOCIEDADE QUE ESTA VIOLACIÓN DOS DEREITOS HUMANOS SEGUE A PRACTICARSE CON TOTAL IMPUNIDADE.
¡¡¡Oxalá puidera servir para algo!!!

27/8/07

Tras los pasos de los ... ESCLAVOS

TÍTULO: Tras los pasos de los esclavos
AUTORES: Marie-Thèrése Davison // Christian Heinrich// Thierry Aprile
EDITORIAL: BLUME
TRADUCIÓN: Pilar Guerrero Jiménez

O outro día dando unha volta por unha biblioteca de Santiago atopeime cunha coleción de libros de historia que me chamou poderosamente a atención, pois trataba temas históricos para rapaces dunha forma novelada, pero ó mesmo tempo con moitos datos e cuestións reais... e empecei a ollalos, de feito comprei varios, pero un deles o dos ESCLAVOS empeceino a ler e non puiden parar. É de fácil lectura, pero é tremendamente crudo e reflexa de forma clara e concisa o sufrimento e loita humanos.O tono do libro é divulgativo é ó mesmo tempo de gran rigor, contén numerosas ilustracións e definicións informativas.
ARGUMENTO:
Trata do comecio que durante os séculos XVI e fins do XIX, sufriron perto de 11 millóns de homes, mulleres e nenos africanos que foron capturados, deportados, trasportados en barcos europeos e vendidos como escravos ó outro lado do Atlántico, principalmente nas Antillas, EEUU e Brasil. Busca compartir a dor e a esperanza de dous irmáns escravos, a través do relato das súas vidas, dende África ás Antillas, descubrindo as loitas pola abolición da escravitude.

"Carlos se divertía jugando a hacer el papel de maestro de escuela, Samuel hacía grandes progresos y la señora Lucía estaba encantada de ver a su hijo estudiando con celo para poder enseñar mejor al esclavo. Todo el mundo estaba muy contento con la siutación hasta el día en que...
Hasta el día en que el Señor Victor llegó en plena clase. Dando grandes zancadas hasta Samuel, le arrancó de las manos el cuaderno en el que se ejercitaba en la escritura, le abofeteó la cara y se volvió hacia su mujer y sus hijos para gritarles con violencia:
-¡Desgraciados! ¿En qué estáis pensando? ¿Queréis enseñar a leer a un negro? ¿Para qué? ¡Tú, sal de aquí!-gritó también a Samuel.
Pero desde fuera, el joven pegó la oreja a la puerta:
-¿Que tipo de cosas puede leer en un periódico o en un libro?- continuó el Señor Saint-Bris. ¿Y qué estúpidas o peligrosas ideas puede aprender? ¡Lo único que conseguirá es ser más infeliz! Que no se vuelva a repetir, ¿entendido?.
Samuel tuvo tiempo de quitarse de en medio antes que el amo saliera de la habitación. Pero el discurso que había oído no hizo sino aumentar su deseo de aprender. ¿Por qué esa prohibición? ¿Qué había escrito en los periódicos y en los libros que le quisieran esconder?"

24/8/07

Agosto musical (VII)

Seguimos de xira polo mes de agosto que como podedes comprobar é xeneroso en eventos musicais...Un día coma hoxe pero de 1948 nace en Lyon (Francia) un músico distinto, que elevou a música eléctrónica a un arte difícil de igualar. Estouvos a falar de Jean Michel Jarre. Ademais de músico destaca polos seus concertos memorables en lugares tan peculiares como a Cidade Prohibida de Pekín, o deserto de Marrocos ....
En 1976 gravou unha pequena obra maestra chamada Oxygene (considerado o álbum máis importante de música electrónica). Foi todo un evento, éxito de ventas en todo o mundo iniciandose unha nova época da música que rompía os mitos de que a música electrónica non era música e que os sintetizadores non eran instrumentos musicais...
A este enorme éxito seguiulle Equinoxe. (1978)
Ademais iniciou a era dos megaconcertos, co seu show na Praza da Concordia en Paris en 1979, reunindo a 1.000.000 de persoas.
Continúa cun novo álbum: Les Chants magnétiques (Campos Magneticos ) (1981)
The Concerts in China (1982)
Musique pour supermarché (Music For Supermarket) (1983, só se produxo unha copia que foi subastada)
Máis tarde chega Zoolook (1984), un dos traballos preferidos dos fanáticos de Jarre no que crea bases e sons musicais con palabras e frases de máis de 30 linguas e dialéctos diferentes.
En 1988 chea Revolutions onde fai un repaso dos cambios e da evolución da humanidade.
En 1990 Jean Michel dedica o seu traballo En attendant Cousteau (esperando a Cousteau) ó biólogo francés Jacques-Yves Cousteau.
En 1993 e inspirado no libro de Stephen Hawking "A historia do tempo" lanza Chronologie, un disco que mostra a evolución na historia do home.
En 1997 Jarre anuncia a continuación do seu traballo máis significativo, Oxygene 7-13, un álbum onde une os vellos sons coas novas tendencias da electrónica.
En 1999 foi o ano onde planifica o seu máis ambicioso proxecto: The 12 Dreams of the Sun, un espectacular show de doce horas para celebrar a chegado do séptimo milenio baixo as pirámides de Exipto. O concerto foi transmitido por internet e gañou varios premios.
No ano 2000 sorprende con Metamorphoses, onde se aproxima máis as correntes electrónicas modernas sen perder a esencia da súa música.
Durante o 2002 preparou un novo disco: Sessions 2000 (2002) e o 7 de setembro realizou un concerto en Aalborg, Dinamarca. Este concerto tivo como tema central a ecoloxía, e gran parte da enerxía precisa para o mesmo foi obtida dos muíños de vento do parque no que se desenrolou o evento.
En 2003 publicou o seu traballo Geometry of love
En 2007 lanzou o seu, ata agora, último disco titulado "Téo & Téa", que conta con 13 temas orientados ó xénero dance.

16/8/07

Unha volta polo mundo

Hoxe chegoume un correo cunha invitación a viaxar polo mundo e non puiden resistirme a invitarvos e a depegar rumbo a unha viaxe fascinante, aquí está abride ben os ollos e deixadevos levar polas marabillas que existen neste planeta:

Unha viaxe polo mundo

15/8/07

A raíña do pop (Agosto musical VI)

Tamén un 16 de agosto de 1958 naceu a raíña do pop: Madonna Louise Verónica Ciccone Ritchie, máis coñecida com Madonna, esta é unha cantante, bailarina, productora, actriz, compositora, deseñadora, escritora e, ultimamente diectora de cine estadounidense. Esta muller converteuse en todo un icono artístico de carácter internacional nas últimas dúas décadas. É unha revolucionaria do espectáculo e a creatividade en xeral que se fixo a si mesma marcando unha tendencia moi influínte na música dos últimos 25 anos. Reinventa a súa imaxe unha e outra vez, ademais tamén destaca pola súa ambición, inovación e provocación, tanto nos seus videos musicais como nos seus espectáculos, e tamén destaca polo uso continuo de símbolos políticos, relixiosos e sexuais. Dende os seus inicios en 1983 co lanzamento do seu primeiro álbum "Madonna" hasta su último disco "Confessions on a Dance Floor" adquiriu e segue a manter intactos o seu éxito e fama mundiais pasando por diversas xeracións. Madonna é dende fai anos, a artista feminina máis existosa de todos os tempos, chegando a vender máis de 275 millóns de álbumes en todo o mundo e .... o que lle queda.
Boa mostra desto que vos digo é este video de 1989 no que xa polemizaba e como...

O Rei do rock and roll (Agosto musical V)

Continuando co periplo por este mes e a súa relación con grandes músicos encontrámonos con que o 16 de agosto celébranse 30 anos da morte de Elvis Aaron Presley, que foi e aínda é un icono da música que inspirou a moitos cantantes tanto fora como dentro do xénero rock.
Considerado O Rei do Rock and Roll, tamén protagonizou moitas películas, case todas consagradas as súas cancións. A pesar da súa morte, Elvis sigue vendendo discos e actualmente superou a cifra dos 1000 millóns de discos vendidos.


free music



Con 10 anos compráronlle a súa primeria guitarra e dende neno xa lle apasionaba a música de blues, o gospel, o Doo wop así como a música country e o pop, incluíndo os temas musicais favoritos da súa nai: mariachi e a ópera. Tamén explorou as raíces musicais indias, xa que tiña ascendencia cherokee, polo lado materno.
Ós 19 anos , en 1954, como regalo de cumpreanos para a súa nai, gravou un disco con dous temas nos estudios Sun Records, My Happiness e That's When Your Heartaches Begin. Ata aquí achegouse dúas veces máis para gravar a nivel privado ata que o escoitou o propietario da compañía, Sam Phillips, que foi o seu descubraidor. .
Os seus comenzos:


Moitos consideran que foi o creador do rockabilly, unha fusión do country e do blues.
Co seu primeiro tema para a RCA, Heartbreak Hotel, conseguiu o seu primeiro número !. O seu modo de bailar, cos seus movementos pélvicos, resultou do máis escandoloso nos EEUU da época, pero entusiasmou ós xoves, incluso nalgúns programas foi censurado, de forma que só se enfocaba da cintura para arriba.
Deste xeito rompeu todos os records de ventas, acadando 11 números un seguidos nas lista de sencillos e 4 nos discos de longa duración, ó mesmo tempo que interpretou varias películas (de mediana calidade) cun éxito enorme de taquilla.
Entre 1958 e 1960 estivo ausente dos escenarios para realizar o servicio militar en Bad Nauheim, (Alemania). Pero o seu regreso foi espectacular na TV rompendo todos os records de audiciencia, sendo visto por máis de 40 millóns de persoas. Presley recibiu 125.000 dólares pola súa actuación que durou 10 minutos.
Elvis gravou 75 álbums de estudio dende 1956 ata o ano da súa morte en 1977, entre os que se inclúen 22 bandas sonoras das súas películas, varios recopilatorios e 8 discos en directo. Rodou máis de 30 películas incluíndo varios documentais das súas xiras e concertos.
Nos seus últimos anos, o mito adquire visos de traxedia. A súa saúde deteriórase tras anos de dietas rigurosas e píldoras de todas clases. Para saír ó escenario cíñese apretadísimos corsés que disimulen a súa obesidade, incluso ten que poñer pañais, xa que perde o control dos intestinos. Esta decadencia chegou ó seu fin o 16 de agosto de 1977. Na actualidade está entrerrado en Graceland, lugar que continúa sendo santuario de pregrinación para millóns de amantes do rock and roll de todo o mundo.
Cerca do fin "o Rei" era unha sombra do artista que cautivou ás audiencias e revolucionou a música popular, pero aínda continúa vendendo millóns e millóns de discos e sigue a ser unha fonte de ingresos multimillonaria para os seus albaceas e herdeiros. ¡Todo un negocio do máis rendible 30 anos despois da súa morte!
Eu recordo que chorei o día da súa morte, tiña 12 anos e foraseme un dos meus grandes ídolos, aínda o siguo escoitando con melancolía e cariño, sobre todo as súas baladas... todo un mito, para moitos un icono, para min un remanso de paz nas súas cancións, a súa voz transpórtame e faime sentir ben....
Recordade a súa música







O seu último concerto


11/8/07

O gran Mark Knopfler (Agosto Musical IV)

Mañá 12 de agosto imos felicitar a Mark Knopfler no seu 58 cumpreanos e sinto que o meu comentario non sexa obxectivo, pero para min é imposible falar de Mark Knopfler e do seu grupo Dire Straits, sen emocionarme e sen tomar partido, xa que me encantan, son un dos meus grupos favoritos, que ademais me trasladan a miña época universitaria aló polos anos 80 e por suposto a unha das etapas máis bonitas da miña vida, ou sexa, é imposible ser imparcial, ...aínda así aconséllovos que os escoitedes porque merece a pena... ¡esa voz...! ¡ esa guitarra...! como soan, poñenseme os pelos de punta só con pensalo. INVÍTOVOS A QUE RECORDEDES OU COÑEZADES... A UN DOS GRUPOS MÁIS GRANDES DA MÚSICA MODERNA.
E esta canción de Brothers in arms, é unha marabilla... mírese por onde se mire (advertín que non podo ser obxectiva neste asunto)

Mark Knopfler revolucionou o mundo da música e sobre todo o da guitarra ( a súa gran pasión). Toca a guitarra utilizando os seus dedos en lugar dunha púa (este xeito peculiar e pouco practicado polos grandes guitarristas do rock). A súa forma de tocar é recoñecible por todo o mundo e non é posible copiala. É único. Esas frases eses solos, esos pellizcos que lle da ás cordas O seu son é cristalino, puro, limpo, dotando as súas obras dunha harmonía, cadencia e calidade propias, é como si fose poesía en movemento... .
free music

Mark Knopfler ten unhas 70 guitarras incluíndo:

**Por certo un 10 de agosto de 1907 naceu Clarence Leo Fender que foi un luthier que fundou a compañía de fabricación de instrumentos eléctricos Fender(o Fender Electric Instrument Manufacturing Company), hoxe coñecida como Fender Musical Instruments Corporation, e máis tarde fundou G&L Musical Products (G&L Guitars). As súas guitarras eléctricas, baixos e amplificadores continúan dominado a musica popular máis de medio século despois. Fender e o inventor Les Paul son citados, como as dúas persoas máis influíntes no desenrolo dos intrumentos eléctricos do século XX.

Tradicionalmente admítese que a marca de Paul Gibson foi o máis serio competidos de Fender na fabricación de instrumentos musicais, tratándose, en realidade, de deseños e filosofías da construción de guitarras moi diferentes e con éxito alternante ó longo da historia