15/10/08

A vida na porta da neveira

A vida que levamos vai tan rápida que mesmo non temos tempo nin de falar coa nosa propia familia.
¿Imaxinas que con 15 anos tiveras que relacionarte coa túa nai a través destas notas amarelas que vos deixárades suxeitas cun imán na porta do frigorífico?
A pesares do cómico que en principio poida parecer esta situación, agáchase un drama - en realidade varios, se che paras a pensalo un pouquiño... -, que moitos de no, temos, tivemos ou tendremos cerca.
Nais (pais), fillas (fillos) e todos en xeral podemos acercarnos a este libro que narra cousas cotiás desta forma de vida frenética na que estados todos inmersos case sen darnos conta.

É un libro sinxelo para todas as idades, acabo de atopar un comentario dunha alumna de 4º ESO. De todas formas non regales este libro sen lelo primeiro, ten un punto delicado que pode dañar ao lector...

La vida en la puerta de la nevera de Alice Kuipers está en Biblioarzúa

11/10/08

¡Como cambian los tiempos!.... ¿que te parece?

Pois si, seguindo na liña que nos marcamos de 9 meses 9 causas, continuamos a voltas coas bibliotecas, neste caso coa nosa e para que pasedes un rato agradable vendo vellas imaxes e novas realidades aquí vos deixo cunha vella e bela canción cubana de "Los compadres" que fai referencia ó cambio dos tempos, mentras mirades os cambios, escoitade porque realmente .... ¡Como cambian os tempos!


Discover Various Artists!




10/10/08

La Biblioteca de Alejandría


Durante seiscientos años a partir de 300 a. C. en Alejandría floreció un modo de vida que todavía hoy admiramos. Su población tenía una maravillosa diversidad: soldados macedonios y más tarde romanos, sacerdotes egipcios, aristócratas griegos, marineros fenicios, mercaderes judíos, visitantes de la India y de África subsahariana; todos ellos vivían juntos en armonía y respeto mutuo durante la mayor parte del período que marca la grandeza de Alejandría. La ciudad fue fundada por Alejandro y construida por su antigua guardia personal. Alejandro estimuló el respeto por las demás culturas y una búsqueda sin prejuicios del conocimiento. Respetaba los dioses de las otras naciones. Su ciudad estaba construida a una escala suntuosa, porque tenía que ser el centro mundial del comercio, de la cultura y del saber. Así, en ella estaba el enorme faro, una de las siete maravillas del mundo antiguo situado en la isla de Faros.
Pero la mayor maravilla de Alejandría era su biblioteca y su correspondiente Museo (en sentido literal, una institución dedicada a las especialidades de las Nueve Musas, las diosas de las artes y de las ciencias). Este lugar fue en su época el cerebro y la gloria de la mayor ciudad del planeta, el primer auténtico instituto de investigación en la historia del mundo. Había en la Biblioteca una comunidad de eruditos que estudiaban la física, la literatura, la medicina, la astronomía, la geografía, la filosofía, las matemáticas, la biología y la ingeniería. La Biblioteca de Alejandría es el lugar donde los hombres reunieron por primera vez de modo sistemático el conocimiento del mundo. Fue construida y sostenida por la dinastía de los Tolomeos, -fundada por uno de los capitanes de Alejandro: Tolomeo Lagos, por lo que también se les llama Lágidas- los reyes griegos que heredaron la porción egipcia del imperio de Alejandro Magno. Desde la época de su creación en el siglo III a. de C. hasta su destrucción siete siglos más tarde, fue el cerebro y el corazón del mundo antiguo



9/10/08

A biblioteca de Alexandría

Seguindo a entrada de Catalina de fai uns días busquei algo máis sobre esa biblioteca e descubrin estes vídeos sobre a biblioteca que me resultaron interesantes.
Se vos gusta a historia botade unha ollada, ver os catro é un pouco longo, pero creo que vale a pena, aínda que sexa en varias sesións.




6/10/08

Inventando las bibliotecas

Somos –según parece- la única especie que ha inventado una memoria que no está almacenada ni en los genes ni en el cerebro. El almacén de esta memoria se llama biblioteca. En la imagen, la biblioteca de Celso, en Éfeso. Un libro se hace a partir de un árbol. Al conjunto de partes planas y flexibles lo llamamos todavía “hojas”. La escritura es quizás el mayor de los inventos humanos, un invento que une personas, gentes de épocas distantes, que nunca se conocieron entre sí. Los libros nos liberan de las ataduras del tiempo y demuestran que el hombre puede hacer cosas mágicas.
La escritura cuneiforme, el antepasado remoto del alfabeto griego –el que ahora usamos nosotros ligeramente modificado-, se inventó en Mesopotamia hace unos 5000 años. Durante miles de años, la escritura se grabó con cincel sobre barro y piedra, se rascó sobre cera y corteza, se pintó sobre papiro, tela y pergamino. Luego, con la invención del papel y de la imprenta, se imprimieron libros por todo el mundo. Poco antes de la invención del tipo móvil, hacia 1450 no había más que unas cuantas docenas de miles de libros en toda Europa, todos escritos a mano: una décima parte de los existentes en la gran Biblioteca de Alejandría. Cincuenta años después, hacia 1500, había diez millones de libros impresos. La cultura se había hecho accesible a cualquiera que supiese leer. La magia estaba por todas partes.Han pasado ya veintitrés siglos desde la fundación de la Biblioteca alejandrina. Si no hubiese libros, ni documentos escritos, esos siglos serían un espacio de tiempo difícilmente salvable y la información que se hubiese podido transmitir enormemente menor.

1/10/08

Comenzamos o mes adicado á Biblioteca

Biblioteca de Mafra (Portugal)
Vía O segrel do penedo acábome de enterar que resulta que xa temos MES INTERNACIONAL DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES, e é curioso como nós sen sabelo xa tiñamos na nosa programación (nove meses nove temas), adicarlle este mes de Outubro ás Bibliotecas en xeral e a nosa en particular. Estas son as nosas propostas:
  • Neste mes faremos nas horas de titoría a Formación de Usuarios, que centraremos sobre todo nos cursos de ESO.
  • Buscaremos coñecer algunhas bibliotecas en particular, a través do taboleiro da entrada e tamén do blog.Estas bibliotecas serán:
  1. A nosa pola que pretendemos que pasedes todos durante este mes.
  2. A biblioteca do Concello.
  3. A Biblioteca de Alexandría.
  4. A Biblioteca do Congreso dos EEUU.
  5. As bibliotecas virtuais (ex.- A Biblioteca Cervantes).
  6. Bibliotecas que entran pola vista.
  • Tamén haberá exposicións de libros que falan de bibliotecas
  • O día 24 (venres) haberá sorpresas na biblio, así que animádevos e entrade....¿?
  • Nas horas de recreo a biblioteca estará aberta a todos aqueles veciños, pais, nais... que desexen coñecela.
  • E na última semana faremos unha sesión de cine na biblioteca para todos aqueles que se apunten.........

Bueno que temos cousas (moitas cousas) que ofrecer e iniciamos o camiño con ilusión, e CONTAMOS CON VÓS.

30/9/08

Os dereitos humanos

Vía A nosa Biblioteca achégovos algo fundamental para todos visto dunha forma marabillosa e espectácular: OS DEREITOS HUMANOS



The Universal Declaration of Human Rights from Seth Brau on Vimeo.

28/9/08

Historias de Pekín

Canto nos gusta escoltar os recordos do vivido por alguén nun período de tempo da historia que xa non existe máis... En “Historias de Pekín” asistimos a unha destas narracións de man dun americano que vive en China durante 4 anos e asiste á toma do poder polos comunistas con o bo e o malo que iso trouxo consigo.
A desaparición da aristocracia china conlevou a destrucción de formas artísticas fermosísimas, unha arte e unha cultura milenarias vense abaixo nun poucos anos.
Salvando as distancias coñecemos que son so se destruíron os budas de Afganistán, senón tamén numerosas manifestacións artísticas procedentes de dinastías chinas antiquísimas, custos ¿necesarios? para a consecución da imaxe dunha china comunista gris e lineal.
Apenas finalizados uns xogos olímpicos en Beijijn (sobre os que persoalmente teño una opinión bastante negativa e airada) abordar este libro cun sentido crítico é necesario para poder valorar as vivencias persoais e sen dúbida partidistas, e que non obstante parece dicirnos que quizais os nosos antepasados tamén sabían render culto á beleza e a poesía, cousas das que adolece a nosa sociedade tecnolóxica, onde o tempo é ouro, o “usar e tirar” é a máxima do consumismo imperante e só valen a xuventude e as presas... Quizais si que valían a pena algunhas das cousas que herdamos dos nosos vellos.
'Historias de Pekín', de David Kidd está en Biblioarzúa

24/9/08

Plegaria del árbol

Como ben sabedes os que me coñecedes, presumo de ser lucense alí por onde vou, e a pesar de que xa non vivo alí, sigo indo con frecuencia e sigo disfrutando da fermosa muralla, da cidade (¡que como a están deixando de bonita!) e tamén do Parque de Rosalía de Castro, onde parece que o mundo parou fai moito tempo e que o silencio se fai presente. Neste marabilloso parque de máis de 2 hectáreas, que foi construído na década de 1920 e que con anterioridade chamouse Parque de Alfonso XIII e tamén da Bella Vista (polas súas increíbles vistas sobre o Río Miño), atópase a PREGARIA DA ÁRBORE. Tamén sabedes do meu amor por estes seres maxestuosos, así que hoxe traiovos esta pregaria tan fermosa que invita a reflexionar sobre o dano que se lles pode facer a estes seres e que soportan calados, aínda que dando mostras do seu descontento si os observas con calma.
(A pregaria vai en castelán porque así é como está escrita no parque)

PLEGARIA DEL ÁRBOL (á especie humana) (¿?)
Tú que pasas y levantas
contra mi tu brazo,
que incoscientemente me zarandeas,
antes de hacerme daño,
mírame bien.
Yo soy el armazón de tu cuna,
la madera de tu barca,
la tabla de tu mesa,
la puerta de tu casa,
la viga que sostiene tu techo,
la cama en que descansas.
Yo sou el mango de tu herramienta,
el bastón de tu vejez
el mástil de tus ilusiones y esperanzas.
Yo sou el fruto que te nutre
y la calma de tu sed,
la sombra bienhechora que te cobija
contra los ardores del sol,
el refugio bondadoso de los pájaros
que alegran con su canto tus horas,
y que limpian tus campos de insectos.
Yo soy la hermosura del paisaje
el encanto de tu huerta,
la señal de la montaña,
el lindero del camino.
Yo soy el calor de tu hogar,
en las largas noches de invierno,
el perfume eque embalsama a todas horas
el aire que respiramos,
el oxígeno que vivifica tu sangre,
la salud de tu cuerpo
y la alegría de tu alma.
Y hasta el fin,
yo soy tu ataud,
que te acompaña al seno de la tierra.
Por todo eso,
tu que me miras,
tu que me plantaste por tu mano,
tu que me diste el sery,
puedes llamarme hijo...
Óyeme bien,
mírame bien...
¡Y no me hagas daño!
Non sei quen a escribiu, alí non ten autor, pero ademais de fermosísima, eu recórdoa de sempre debaixo dunha xigantesca Sequoidadendrom, e aínda hoxe cando paso por alí cos meus nenos, paramos, lemos e reflexionamos ...

23/9/08

Contra a explotación sexual e tráfico de persoas


Hoxe é un día, como todos os días internacionais de..., que non deberían celebrarse pero que serven para dar un toque de atención ante uns feitos que ocorren diante das nosas narices e non os vemos ou non os queremos ver....
O tráfico de mulleres é un dos peores abusos e un atentado contra os dereitos humáns. A compra venda de mulleres para utilizalas como esclavas sexuais é resultado dunha pobreza extrema da poboación en xeral e das mulleres en particular en motios países, a esto súmase o analfabetismo, a falta de traballo e a baixa estima que se ten das mulleres en moitas culturas. Esto unido a que o tráfico de mulleres é un dos negocios máis lucrativos despois do tráfico de armas e de drogas, fai que cada vez as condicións de moitas mulleres sexan penosas e se convirtan en auténticas esclavas sen personalidade ó servizo de determinadas mafias que as anulan e as convirten en pura mercancía.
Arun Kumar Achayra nun estudio sobre: "Explotación sexual e violencia contra as mulleres: un estudio de aproximación ó tráfico de mulleres na India" relata moitos casos de mulleres que foron vendidas como escravas sexuais. Eu hoxe traio un deles para que todos e todas reflexionemos e miremos ó mundo e a moitas mulleres que nos rodean con outros ollos (O informe presentado pola Comisión Mixta Congreso-Senado para os dereitos da Muller e da Igualdade (2007) conclúe que a prostitución en España está directamente relacionada co tráfico de mulleres e a explotación sexual).
Reena
Reena é unha xove de 16 anos que vivía nun pequeno pobo de Anantpur. Os seus pais traballaban como emrpegados no pobo e ademais de Reena teñen dous fillos e tres fillas. Unha tarde, veu un señor ó pobo e permaneceu nel unha noite. Á mañá seguinte, este home, foi á casa de Reena e conversou co seu pai, despois de dúas horas a súa nai comentoulle a Reena: "Esta persoa estache a ofrecer un bo traballo, así que alístate para irte nas primeiras horas da mañá".
Moi cedo, ó día seguinte, regresou o señor en busca de Reena, saíron e camiñaron todo o día ata chegar a un pobo no estado de Maharastra. O señor mantivo a Reena neste pobo, pero ó chegar á noite, pediulle sexo e ela negouse, ante esta situación foi golpeada, e el díxolle que tería que facer o que lle mandara pois fora comprada ó seu pai para que traballara como sexoservidora en Mumbai, ademais pechouna nun cuarto sen alimento e sen auga por tres días. Ó finalizar este pesadelo Reena aceptou e lofo foi levada a Mumbai.