OS ESTEREOTIPOS

Un artigo de reflexión de Manoela Naveiro- 3º ESO-A

Os estereotipos son aquelas cualidades que dicen como as persoas poderían ser dalgunha maneira "perfectas". Os estereotipos comezaron aplicándose ao xénero feminino e pouco a pouco inculcáronse progresivamente no xénero masculino.

Cando os homes decidiron comezar a coidar a súa imaxe, ao principio, a sociedade non deu a súa aprobación debido a que se consideraba pouco varonil.

Co tempo, apareceu o vocábulo "metrosexual" e nun período de tempo relativamente curto, a etiqueta foi aceptada e imitada non só por unha cuestión de tolerancia, senón porque era unha tentación moi lucrativa para un mercado ambicioso.

Algúns dos estereotipos máis alarmantes e que teñen causado imensos danos físicos e morais na sociedade  poden ser:

A obsesión pola delgadeza extrema, que normalmente acarrea enfermidades psicolóxicas.

 

Casos máis graves desta obsesión acostuman derivar en enfermidades cómo a bulimia ou a anorexia, unha das lacras coas que loitar na sociedade actual ao igual que o acoso escolar, que poden sufrir aquelas persoas que non forman parte dos estereotipos marcados.

Estes estereotipos mal que nos pese están máis que xeneralizados na nosa sociedade. Hoxe en día, nos medios de comunicación prima todo o que se vende e se compra, ademáis dos corpos perfectos que visualizamos a diario de ximnasio ou retocados con ciruxía estética. O mercado e a globalización márcannos un estándar de beleza ligada ao consumismo. Poderosas fortunas creáronse a partir disto.

 

Por estas razóns, penso que deberiamos comezar a plantexarnos se é fermoso o que realmente vemos, consumimos e se nos presenta como tal ou se de verdade se nos quedaron os valores anulados.Tal vez non o sexa ou tal vez todos o saibamos, pero preferimos seguir vivindo nunha sociedade da que nos da medo sentirnos illados. Sabemos que nadar contra corrente nunca foi traballo doado.

ZARA Y EL LIBRERO DE BAGDAD

Título: Zara y el librero de Bagdad

Autor: Fernado Marías
Editorial: Ediciones S.M.

Carpeta con recursos

Zara y el librero de Bagdad está en Biblioarzúa

Unha bomba cae en Barcelona durante a guerra civil.

Un misil destroza un dormitorio de Bagdad durante a invasión de Irak.

60 anos separan estes dous feitos, estas dúas guerras... no entanto son as mesmas víctimas, o mesmo exilio... Estamos condenados a repetir a histoira?

A destrucción das bombas son elas e as súas circusntancias. Explotan durante un único instante, pero o seu horror permanece durante o resto da eternidade xunto aos mortos aos que destripou.

Moitos dos compatriotas vanse ver condenados a abominación. É unha das peores e máis imprescriptibles responsabilidades morais dos que decidiron invadir Irak e deron a vida dos seus exércitos, transformando homes decentes en delincuentes armados, pais de familia de cans de guerra como eles...

O FUTURO DO PAPEL

Dende o blog de Enrique Dans leo e reflexiono sobre o libro como foi pensado ata os nosos días e permítome traducir e adaptar o seu texto, aínda que non podo compartir todas as súas opinións, coas que seguro que moitos si que estaredes de acordo:

"....O papel durará ata que aqueles que creceron nun mundo no que o papel era a forma máis barata e eficiente de diseminar información pásense finalmente a mellores métodos ou, simplemente, desaparezan. Nunha xeración, a idea de cultivar bosques, tallalos, transportar a madeira, sometela a complexos procesos de transformación física e química, imprimir con tinta sobre o produto e distribuílo aos lectores verase xa como o que é hoxe: un total e absoluto anacronismo.

En efecto: desde que a tecnoloxía de fabricación de papel iniciou a súa andaina e desde que Gutenberg perfeccionou a tecnoloxía para crear múltiples copias impresas dun orixinal, o papel foi a forma máis económica de facer que a información circulase, e iso levou á edificación imperios económicos baseados na creación e circulación de devandita información. Con todo, isto xa non é así no mundo actual. Aínda que a conectividad aínda non é ubicua, o crecemento da cifra de poboación conectada é incesante, e o xeito máis eficiente de facer que a información circule, decididamente, xa non é o papel. Resulta completamente obvio mencionalo: o papel está suxeito a unha loxística lenta e pesada, non se actualiza unha vez impreso, limita enormemente a interacción bidireccional e é comparativamente moi caro: con respecto á circulación de información en bits, o papel deixa ver claramente a súa verdadeira natureza, a de produto dramaticamente anticuado, obsoleto, propio doutra época.

Podemos pornos nostálxicos. Podemos falar do cheiro do papel, da súa maior portabilidade, de comodidade en determinadas situacións, de romanticismo ou de que non serve para matar moscas. Podemos xustificar os inmensos desenvolvementos e investimentos acometidos para asegurar que o papel chegue aos quioscos e fogares dos subscritores puntualmente todas as mañás. Podemos comprometer diñeiro público para regalar xornais aos mozos. Pero a verdade é a que é: os mozos non queren un xornal de papel nin en pintura. Non o usan, non lles resulta cómodo, ven absurdo que conteña as noticias de onte, e cando ven nel algo interesante, non poden copialo, pegalo, renviarlo, votalo, vinculalo nin facer ningunha das cousas que gustan facer coa información....Desaparecerá a industria papeleira? Tampouco. Ocórrenlleme algúns usos do papel que non acabo de ver substituídos polo seu equivalente electrónico.

.... Non é un cambio que vaiamos ver dun día para outro, estas cousas non funcionan así. Pero é evidente e simple: o papel foi superado tecnoloxicamente, tanto en desenvolvemento, como cada día máis en alcance e difusión. Actualicen as súas axendas? electrónicas."

Reflexións para os docentes....

Sen palabras.... ¿estamos preparados?

A LEI ASASINA

Nicaragua é dende finais de 2007 o terceiro país do mundo onde abortar é ilegal baixo calquera circunstancia.
Violación, incesto ou perigo para a vida da nai non constitúen unha excepción.
Aquelas mulleres que poden permitírllelo marchan a abortar fóra do país ou sobornan aos médicos dunha clínica privada, pero a gran maioría de mulleres son pobres e a única alternativa é continuar cun parto de alto risco de morte ou tratar de abortar elas mesmas co risco de morrer no intento.
Os médicos están en situacións imposibles, sometidos por decisións políticas e conflictos éticos, nos que numerosas veces o desenlace é a morte da muller.
Daniel Ortega, o presidente de Nicaragua apenas é recoñecido nas decisións de hoxe naquel revolucionario dos 80 que liderou a revolución contra o dictador Somoza...
Mentres tanto as mulleres nicaraguanas seguen morrendo cada día...

Formas de dicir as cousas

Hoxe unha compañeira do PLAMBE, Susana Seoane do CEIP "Os muíños" de Muxía, deixou no correo un enlace que me fixo pensar e me encantou e pensei compartilo con vós, miradeo ata o final e reflexionade sobre o importante que é dicir as cousas do xeito axeitado...

Paso do tempo (III)

"Un home decidiu pasar algunhas semanas nun monasterio de Nepal. Certa tarde entrou nun dos numerosos tempos que por alí hai e atopou a un monxe sentado no altar, sonrindo. Preguntoulle por que sonría.

-Porque entendo o significado dos plátanos, foi a súa resposta.

Dito esto, abriu a bolsa que levaba, extraendo dela un plátano podrido: "Esta é a vida que pasou e non foi aproveitada no momento axeitado, agora é demasiado tarde". Seguidamente, sacou da bolsa un plátano aínda verde, mostouno e volveu a gardalo: "Esta é a vida que aínda non sucedeu, é necesario esperar o momento axeitado". Finalmente tomou un plátano madurao, pelouno e comparteuno con el: "Esta é a vida no momento presente. Alimentante con ela e vívela sen medos. O tempo é o elemento máis valioso que posuímos, tanto ricos como probres, sabios como ignorantes e só dispoñemos deste tempo".

Con esta lenda - parábola ou como se lle queira chamar, pídovos que me acompañedes a reflexionar sobre o tempo e o seu paso: É este un proceso irreversible pero para poder vivir en plenitude debemos ser conscientes de que o tempo pasa, de aí a importancia de planificar o noso tempo, esta administración do tempo é unha das habilidades máis preciadas e máis difíciles de conseguir, xa que o tempo non se pode aforrar, gardar, deter... e ademais é imposible de recuperar, si o malgastamos ou derrochamos sufriremos as consecencias do descuido do mesmo. Así pois si valoramos o noso tempo e queremos aproveitalo é preciso establecer prioridades que nos enchan e nos fagan crecer como persoas xa que:

"Non é o tempo o que se nos dá, senón o instante, e con ese instante a nós correspóndenos facer o tempo" (Georges Poultet).

As cousas non son exactamente como pensas

Hoxe navegando pola rede, atopei na páxina PSICOACTIVA un escrito que me pareceu do máis interesante para facer unha reflexión con vós sobre as cousas que pasan e que non son sempre como pensamos:

"Unha rapaza estaba agardando o seu vó nunha sá de espera dun gran aeroporto. Como debía esperar un bo rato, decidiu comprar un libro para matar o tempo e un paquete de galletas. Sentouse nun asento da sala VIP do aeroporto para poder descansar e ler en paz. Ó lado do asento onde estaba a bolsa de galletas sentouse un home que abriu unha revista e comenzou a ler. Cando ela colleu a primeira galleta, o home tamén tomou unha. Ela sentiuse indignada, pero non dixo nada. Só pensou: "pero que descarado, si eu estivese disposta daríalle un golpe no ollo para que nunca se lle olvide o que acaba de facer". Cada vez que ela tomaba unha galleta o home tamén tomaba unha. Aquelo deixabaa tan indignada que non conseguía reacionar. Cando apenas quedaba unha galleta, pesou: "ah... que será o que este abusador vai facer agora?". Entón o home dividiu a última galleta pola metade deixando a outra metade para ela. Ah!!!... aquelo era demasiado!, púxose a bufar de rabia!!. Entón pechou o seu libro, recolleu as súas cousas e dirixiuse ó embarque.

Cando se sentou confortablemente no seu asento, xa no interior do avión, mirou dentro da bola e para a súa sorpresa o seu paquete de galletas estaba alí, intacto e ben pechado!!!.

Sinteu tanta vergoña, que só entón foi capaz de percibir o equivocada que estaba, ela olvidara que as súas galletas estaban gardadas dentro da bolsa e fora o home o que compartira con ela as súas galletas, sin sentirse indignado, nervoso, consternado ou alterado, mentres ela, quedara moi transtornada, pensando que estaba compartindo as de ela con el... Pero xa non había tempo para explicacións... nin para pedir disculpas...

¿Cantas veces, nas nosas vidas, estamos comendo as galletas dos demais e non somos conscientes delo?. Antes de chegar a calquera conclusión deberiamos de OBSERVAR MELLOR. Tal vez as cousas non son exactamente como pensamos nin tampouco sabemos todo das pesoas...