Mostrando entradas con la etiqueta medio ambiente. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta medio ambiente. Mostrar todas las entradas

17/5/09

MEDIO AMBIENTE E MAREA NEGRA NO IES DE ARZÚA

13 de novembro de 2.002
Petroleiro Prestige
Catástrofe nas costas de Galicia


A catástrofe do petroleiro Prestige que afectou directamente ao litoral da provincia de A Coruña, especialmente á Costa da Morte, supuxo un espertar nas nosas conciencias co respecto ao coidado do medio natural.

Foi, tamén, a ocasión para que o xornalismo exercera en liberdade o seu oficio de informar con veracidade do que acontecía no mar e o que se decidía en terra por parte dos que tiñan a obriga de tomar decisións.

A biblioteca do IES de Arzúa, contactou co Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia porque sabíamos da existencia dunha estupenda exposición de fotografías de máis de 50 fotoxornalistas nas que se reflexaba toda a magnitude da traxedia acontecida fai case 7 anos.

Entendemos que é importante que un feito como acontecido co petroleiro ‘Prestige’ non sexa esquecido facilmente e agardamos que a esta exposición poida servir de mostra didáctica para toda a comunidade educativa de Arzúa e para que a sociedade en xeral lembre que as dimensións desta catástrofe aínda as estamos a sentir.

En resume, dar a coñecer estes terribles feitos, cheos de horror e de solidariedade, para ver as múltiples dimensións dunha catástrofe ecolóxica, económica e social, para espallar imaxes que, quixeramos, NUNCA MÁIS tiveran lugar en Galicia (nin en ningunha outra parte do noso mundo

Dende a Bilioteca do IES de ARZÚA queremos reiterar o noso agradecemento ao Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia, e en particular a Mª José Cela por cedernos esta exposición que visitou prácticamente toda a península e ata chegou ao Parlamento Europeo.

29/4/09

Umia O Grove

Check out this SlideShare Presentation:

27/4/09

Celebrando o día do libro

Durante a semana do día do libro estívose movendo pola entrada do instituto unha presentación que Sabela (profe de lingua española) e as súas alumnas de diversificación fixeron con agarimo para esta ocasión, elas titulárona: A LECTURA e nós traémola a este blog para que sempre estea presente e nos recorde que ler é divertido.

Cada vez estades a ver que dende a porta principal cara a biblioteca están a aparecer unha colección de fotos que nos traen recordos moi penosos, coas nosas praias cheas de chapapote e coa dor na cara da xente... tamén vedes ricóns con libros.... Está claro que enlazamos o PRESTIGE e o MEDIO AMBIENTE... pero aínda non rematamos de montar a exposición e tampouco podemos adiantar as celebracións, reflexións, ... que traerán consigo... pouco a pouco que da máis traballo do que parece.

31/10/08

Seguindo a estela do ourizo

Seguindo a Oki, eu tamén vos vou falar de ourizos, pero doutros ourizos... deses pequenos animais que teñen un enorme inimigo: os humanos... Si, si o que ledes, tal e como soa..... MIREMOS:
Resulta que o seu hábitat natural está onde teñen comida en abundancia e onde están as árbores caducas, xa que aproveitan as súas follas para construír os seus niños... e digo eu, cada vez hai máis bosques caducos na nosa Galicia ¿non si?.
Ano tras ano hai unha sangría enorme nas estradas de toda Galicia a partir de marzo (cando rematan a hibernación), ¡tremendo inimigo este co que se atoparon de golpe!, eles que prácticamente non teñen inimigos naturais... E ¿sabedes porque ocorre isto?. Pois porque estes animais asustadizos cando cruzan as estradas e ven un perigo (inimigos sobre rodas) para defenderse envólvense sobre si mesmos..
Ademais caen en furados de obras, canais... de onde non son capaces de saír

Si queredes máis visitade TEMPORAS, conta, ademais destas, cousas moi curiosas sobre este pequeno e descoñecido animal. Como di Oki, son tremendamente elegantes, aínda que moi vulnerables.

A marabillosa foto é de Manuel García López (publicada en fotonatura), e refírese a outro erizo (esta vez o de castiñeiro... do que tamén habería que falar algún día...). ¿Vedes todo o que se pode dicir e enlazar a partir dunha única palabra?

24/9/08

Plegaria del árbol

Como ben sabedes os que me coñecedes, presumo de ser lucense alí por onde vou, e a pesar de que xa non vivo alí, sigo indo con frecuencia e sigo disfrutando da fermosa muralla, da cidade (¡que como a están deixando de bonita!) e tamén do Parque de Rosalía de Castro, onde parece que o mundo parou fai moito tempo e que o silencio se fai presente. Neste marabilloso parque de máis de 2 hectáreas, que foi construído na década de 1920 e que con anterioridade chamouse Parque de Alfonso XIII e tamén da Bella Vista (polas súas increíbles vistas sobre o Río Miño), atópase a PREGARIA DA ÁRBORE. Tamén sabedes do meu amor por estes seres maxestuosos, así que hoxe traiovos esta pregaria tan fermosa que invita a reflexionar sobre o dano que se lles pode facer a estes seres e que soportan calados, aínda que dando mostras do seu descontento si os observas con calma.
(A pregaria vai en castelán porque así é como está escrita no parque)

PLEGARIA DEL ÁRBOL (á especie humana) (¿?)
Tú que pasas y levantas
contra mi tu brazo,
que incoscientemente me zarandeas,
antes de hacerme daño,
mírame bien.
Yo soy el armazón de tu cuna,
la madera de tu barca,
la tabla de tu mesa,
la puerta de tu casa,
la viga que sostiene tu techo,
la cama en que descansas.
Yo sou el mango de tu herramienta,
el bastón de tu vejez
el mástil de tus ilusiones y esperanzas.
Yo sou el fruto que te nutre
y la calma de tu sed,
la sombra bienhechora que te cobija
contra los ardores del sol,
el refugio bondadoso de los pájaros
que alegran con su canto tus horas,
y que limpian tus campos de insectos.
Yo soy la hermosura del paisaje
el encanto de tu huerta,
la señal de la montaña,
el lindero del camino.
Yo soy el calor de tu hogar,
en las largas noches de invierno,
el perfume eque embalsama a todas horas
el aire que respiramos,
el oxígeno que vivifica tu sangre,
la salud de tu cuerpo
y la alegría de tu alma.
Y hasta el fin,
yo soy tu ataud,
que te acompaña al seno de la tierra.
Por todo eso,
tu que me miras,
tu que me plantaste por tu mano,
tu que me diste el sery,
puedes llamarme hijo...
Óyeme bien,
mírame bien...
¡Y no me hagas daño!
Non sei quen a escribiu, alí non ten autor, pero ademais de fermosísima, eu recórdoa de sempre debaixo dunha xigantesca Sequoidadendrom, e aínda hoxe cando paso por alí cos meus nenos, paramos, lemos e reflexionamos ...

18/9/08

O Quixote en Sotavento

Onte nunha excursión que fixemos nun curso a Sotavento descubrín unha magnifica forma de unir a literatura e o vento, ou mellor dito as enerxías renovables.... Pois si resulta que con motivo do 400 aniversario do Quixote organizaron unha exposición sobre como se trata o vento nesta obra de Cervantes, e,como cae de caixón, o vento é fundamental neste parque eólico. Unha parte desta exposición (a exterior) continúa alí , así que si te animas ....
"Como argumento establécese que en 26 capítulos das dúas partes do libro, Don Quixote e Sancho teñen como conversa principal o vento. Con este fío condutor a exposición relaciona estas conversas entre os principais personaxes do libro coa enerxía eólica en particular, as enerxías renovables en xeral e incluso con elementos significativos da propia localización xeográfica do parque.
A exposición O Quixote e o vento consta de dous espazos: un exterior, no que os fustes dos propios muíños son o soporte expositivo. Neles sitúanse grandes figuras sacadas dos personaxes do libro, que acadan os 25 metros de altura. Na base dos mesmos instaláronse ademais uns plotters xigantes de máis de catro metros de longo para explicar aqueles capítulos do Quixote nos que o vento é o protagonista. Ademais cada plótter contén información relacionada con Sotavento, coas enerxías limpas e incluso consellos de eficiencia enerxética. A loucura do Quixote guíanos cara ó desenvolvemento sostible.
En total son 24 muíños que se ven nun percorrido de 4 quilómetros, nun espazo singular, a carón mesmo das Fragas do Eume. A visión dos personaxes é espectacular polas dimensións das figuras".
(Explicación recollida na páxina web do Parque eólico experimental de Sotavento na Serra da Loba)
Imaxe dun dos muíños da exposición (vía páxina web de Sotavento)

5/6/08

22/4/08

Remata a vida e comenza a supervivencia (22 abril día da terra)

En 1962 o senador estadounidense Gaylord Nelson comenza a plantexar a necesidade de que as cuestions do medio ambiente formen parte da axenda gubernamental do presedente do seu país, John F. Kennedy. O 22 de abril de 1970 máis de 20 millóns de estadounidense mobilizáronse establecendo unha plataforma de difusión e discusión, co obxectivo de aumentar a pouca conciencia sobre os problemas ambientais do noso planeta. Este evento foi bautizado como "Día da Terra" e é consierado por moitos como o nacemento do movemento ecoloxista moderno. Ademais o senador Nelson funda a Rede do Día da Terra (EDN en inglés), que busca favorecer o compromiso cívico dos escolares, educar ós cidadans como consumidores responsables e movilizar ós medios de comunicación, ás escolas e ós gobernos locais en torno a accións de protección medio ambiental.
Pero moitos anos antes, concretamente en 1855 xa o Xefe indio Sealth, nunha carta dirixida ó presidente dos EE.UU. Franklin Pierce (con motivo da compra dos territorios indios e crear unha reserva e así acabar cos enfrontamentos entre ambos bandos), escribe o que se considera un manifesto ( o primeiro) de defensa do medio ambiente e da natureza. Entón non se entenderon as súas palabras, pero hoxe, despois de case dos séculos, están en plena vixencia e a súa memoria pervive no tempo. A carta é un pouco longa pero non quero cortala, ledea con atención e xa me diredes a vosa opinión.
"¿Como se puede comprar o vender el firmamento, ni aun el calor de la tierra? Dicha idea nos es desconocida. Si no somos dueños de la frescura del aire ni del fulgor de las aguas, ¿Como podran ustedes comprarlos?
Cada parcela de esta tierra es sagrada para mi pueblo. Cada brillante mata de pino, cada grano de arena en las playas, cada gota de rocio en los bosques, cada altozano y hasta el sonido de cada insecto, es sagrada a la memoria y el pasado de mi pueblo. La savia que circula por las venas de los arboles lleva consigo las memorias de los pieles rojas.
Los muertos del hombre blanco olvidan su pais de origen cuando emprenden sus paseos entre las estrellas, en cambio nuestros muertos nunca pueden olvidar esta bondadosa tierra puesto que es la madre de los pieles rojas. Somos parte de la tierra y asimismo ella es parte de nosotros. Las flores perfumadas son nuestras hermanas; el venado, el caballo, la gran aguila; estos son nuestros hermanos. Las escarpadas peñas, los humedos prados, el calor del cuerpo del caballo y el hombre, todos pertenecemos a la misma familia.
Por todo ello, cuando el Gran Jefe de Washington nos envia el mensaje de que quiere comprar nuestras tierras, nos esta pidiendo demasiado. Tambien el Gran Jefe nos dice que nos reservara un lugar en el que podemos vivir confortablemente entre nosotros. El se convertira en nuestro padre, y nosotros en sus hijos. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Ello no es facil, ya que esta tierra es sagrada para nosotros.
El agua cristalina que corre por los rios y arroyuelos no es solamente agua, sino que tambien representa la sangre de nuestros antepasados. Si les vendemos tierras, deben recordar que es sagrada, y a la vez deben enseñar a sus hijos que es sagrada y que cada reflejo fantasmagorico en las claras aguas de los lagos cuenta los sucesos y memorias de las vidas de nuestras gentes. El murmullo del agua es la voz del padre de mi padre.
Los rios son nuestros hermanos y sacian nuestra sed; son portadores de nuestras canoas y alimentan a nuestros hijos. Si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben recordar y enseñarles a sus hijos que los ríos son nuestros hermanos y también los suyos, y por lo tanto, deben tratarlos con la misma dulzura con que se trata a un hermano.
Sabemos que el hombre blanco no comprende nuestro modo de vida. El no sabe distinguir entre un pedazo de tierra y otro, ya que es un extraño que llega de noche y toma de la tierra lo que necesita. La tierra no es su hermana, sino su enemiga y una vez conquistada sigue su camino, dejando atras la tumba de sus padres sin importarle. Le secuestra la tierra de sus hijos. Tampoco le importa. Tanto la tumba de sus padres, como el patrimonio de sus hijos son olvidados.Trata a su madre, la Tierra, y a su hermano, el firmamento, como objetos que se compran, se explotan y se venden como ovejas o cuentas de colores. Su apetito devorará la tierra dejando atrás sólo un desierto. No se, pero nuestro modo de vida es diferente al de ustedes. La sola vista de sus ciudades apena la vista del piel roja. Pero quizás sea porque el piel roja es un salvaje y no comprende nada.
No existe un lugar tranquilo en las ciudades del hombre blanco, ni hay sitio donde escuchar como se abren las hojas de los arboles en primavera o como aletean los insectos. Pero quiza también esto debe ser porque soy un salvaje que no comprende nada. El ruido parece insultar nuestros oídos. Y, después de todo, ¿Para qué sirve la vida, si el hombre no puede escuchar el grito solitario del chotacabras ni las discusiones nocturnas de las ranas al borde de un estanque? Soy un piel roja y nada entiendo. Nosotros preferimos el suave susurro del viento sobre la superficie de un estanque, así como el olor de ese mismo viento purificado por la lluvia del mediodía o perfumado con aromas de pinos. El aire tiene un valor inestimable para el piel roja, ya que todos los seres comparten un mismo aliento - la bestia, el árbol, el hombre, todos respiramos el mismo aire. El hombre blanco no parece consciente del aire que respira; como un moribundo que agoniza durante muchos días es insensible al hedor. Pero si les vendemos nuestras tierras deben recordar que el aire no es inestimable, que el aire comparte su espiritu con la vida que sostiene. El viento que dio a nuestros abuelos el primer soplo de vida, también recibe sus ultimos suspiros. Y si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben conservarlas como cosa aparte y sagrada, como un lugar donde hasta el hombre blanco pueda saborear el viento perfumado por las flores de las praderas. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Si decidimos aceptarla, yo pondre una condicion: El hombre blanco debe tratar a los animales de esta tierra como a sus hermanos.
Soy un salvaje y no comprendo otro modo de vida. He visto a miles de búfalos pudriéndose en las praderas, muertos a tiros por el hombre blanco desde un tren en marcha. Soy un salvaje y no comprendo como una máquina humeante puede importar más que el búfalo al que nosotros matamos solo para sobrevivir.
¿Que seria del hombre sin los animales? Si todos fueran exterminados, el hombre también moriría de una gran soledad espiritual. Porque lo que le sucede a los animales también le sucedera al hombre. Todo va enlazado.
Deben enseñarles a sus hijos que el suelo que pisan son las cenizas de nuestros abuelos. Inculquen a sus hijos que la tierra esta enriquecida con las vidas de nuestros semejantes a fin de que sepan respetarla. Enseñen a sus hijos que nosotros hemos enseñado a los nuestros que la tierra es nuestra madre. Todo lo que le ocurra a la tierra le ocurrirá a los hijos de la tierra. Si los hombres escupen en el suelo, se escupen a si mismos.
Esto sabemos: la tierra no pertenece al hombre; el hombre pertenece a la tierra. Esto sabemos. Todo va enlazado, como la sangre que une a una familia. Todo va enlazado.

Todo lo que le ocurra a la tierra, le ocurrirá a los hijos de la tierra. El hombre no tejió la trama de la vida; el es solo un hilo. Lo que hace con la trama se lo hace a si mismo. Ni siquiera el hombre blanco, cuyo Dios pasea y habla con él de amigo a amigo, queda exento del destino común.
Después de todo, quizás seamos hermanos. Ya veremos. Sabemos una cosa que quizá el hombre blanco descubra un día que nuestro Dios es el mismo Dios. Ustedes pueden pensar ahora que El les pertenece lo mismo que desean que nuestras tierras les pertenezcan; pero no es así. El es el Dios de los hombres y su compasión se comparte por igual entre el piel roja y el hombre blanco. Esta tierra tiene un valor inestimable para El y si se daña se provocaria la ira del creador. También los blancos se extinguirán, quizás antes que las demás tribus. Contaminan sus lechos y una noche pereceran ahogados en sus propios residuos. Pero ustedes caminarán hacia su destrucción, rodeados de gloria, inspirados por la fuerza de Dios que los trajo a esta tierra y que por algún designio especial les dio dominio sobre ella y sobre el piel roja. Ese destino es un misterio para nosotros, pues no entendemos por que se exterminan los búfalos, se doman los caballos alvajes, se saturan los rincones secretos de los bosques con el aliento de tantos hombres y se atiborra el paisaje de las exuberantes colinas con cables parlantes.


¿Dónde esta el matorral?
Destruído.
¿Dónde está el aguila?
Desapareció.
TERMINA LA VIDA Y COMIENZA LA SUPERVIVENCIA

15/10/07

Obxectivo común: Salvar o medio ambiente... salvarnos

A través de " O Segrel do Penedo" descubrín que hoxe 15 de outubro organizouse unha acción que pretende atraer a atención cara unha causa común: O Medio Ambiente. Esta iniciativa está enmarcada no Día de Acción do Blog.
O cambio climático é un dos maiores desafíos que afrontamos e por eso precisamos un esforzo global para tratar de deter ou revertir os seus efecto.
Dende o Blog da Biblio do IES de Arzúa a nosa pequena contribución a tan grande empresa:



10/10/07

Contrastes

¡Vale más una imagen que mil palabras!

Así es el mundo, lleno de contrastes y estos son los que lo hacen tan bonito.