Paso do tempo (III)

"Un home decidiu pasar algunhas semanas nun monasterio de Nepal. Certa tarde entrou nun dos numerosos tempos que por alí hai e atopou a un monxe sentado no altar, sonrindo. Preguntoulle por que sonría.

-Porque entendo o significado dos plátanos, foi a súa resposta.

Dito esto, abriu a bolsa que levaba, extraendo dela un plátano podrido: "Esta é a vida que pasou e non foi aproveitada no momento axeitado, agora é demasiado tarde". Seguidamente, sacou da bolsa un plátano aínda verde, mostouno e volveu a gardalo: "Esta é a vida que aínda non sucedeu, é necesario esperar o momento axeitado". Finalmente tomou un plátano madurao, pelouno e comparteuno con el: "Esta é a vida no momento presente. Alimentante con ela e vívela sen medos. O tempo é o elemento máis valioso que posuímos, tanto ricos como probres, sabios como ignorantes e só dispoñemos deste tempo".

Con esta lenda - parábola ou como se lle queira chamar, pídovos que me acompañedes a reflexionar sobre o tempo e o seu paso: É este un proceso irreversible pero para poder vivir en plenitude debemos ser conscientes de que o tempo pasa, de aí a importancia de planificar o noso tempo, esta administración do tempo é unha das habilidades máis preciadas e máis difíciles de conseguir, xa que o tempo non se pode aforrar, gardar, deter... e ademais é imposible de recuperar, si o malgastamos ou derrochamos sufriremos as consecencias do descuido do mesmo. Así pois si valoramos o noso tempo e queremos aproveitalo é preciso establecer prioridades que nos enchan e nos fagan crecer como persoas xa que:

"Non é o tempo o que se nos dá, senón o instante, e con ese instante a nós correspóndenos facer o tempo" (Georges Poultet).

As cousas non son exactamente como pensas

Hoxe navegando pola rede, atopei na páxina PSICOACTIVA un escrito que me pareceu do máis interesante para facer unha reflexión con vós sobre as cousas que pasan e que non son sempre como pensamos:

"Unha rapaza estaba agardando o seu vó nunha sá de espera dun gran aeroporto. Como debía esperar un bo rato, decidiu comprar un libro para matar o tempo e un paquete de galletas. Sentouse nun asento da sala VIP do aeroporto para poder descansar e ler en paz. Ó lado do asento onde estaba a bolsa de galletas sentouse un home que abriu unha revista e comenzou a ler. Cando ela colleu a primeira galleta, o home tamén tomou unha. Ela sentiuse indignada, pero non dixo nada. Só pensou: "pero que descarado, si eu estivese disposta daríalle un golpe no ollo para que nunca se lle olvide o que acaba de facer". Cada vez que ela tomaba unha galleta o home tamén tomaba unha. Aquelo deixabaa tan indignada que non conseguía reacionar. Cando apenas quedaba unha galleta, pesou: "ah... que será o que este abusador vai facer agora?". Entón o home dividiu a última galleta pola metade deixando a outra metade para ela. Ah!!!... aquelo era demasiado!, púxose a bufar de rabia!!. Entón pechou o seu libro, recolleu as súas cousas e dirixiuse ó embarque.

Cando se sentou confortablemente no seu asento, xa no interior do avión, mirou dentro da bola e para a súa sorpresa o seu paquete de galletas estaba alí, intacto e ben pechado!!!.

Sinteu tanta vergoña, que só entón foi capaz de percibir o equivocada que estaba, ela olvidara que as súas galletas estaban gardadas dentro da bolsa e fora o home o que compartira con ela as súas galletas, sin sentirse indignado, nervoso, consternado ou alterado, mentres ela, quedara moi transtornada, pensando que estaba compartindo as de ela con el... Pero xa non había tempo para explicacións... nin para pedir disculpas...

¿Cantas veces, nas nosas vidas, estamos comendo as galletas dos demais e non somos conscientes delo?. Antes de chegar a calquera conclusión deberiamos de OBSERVAR MELLOR. Tal vez as cousas non son exactamente como pensamos nin tampouco sabemos todo das pesoas...

Desexos e ... psicoloxía

Hoxe, lendo o blog ayudaactiva, atopei unha poesía-desexo que escribiu Victor Hugo e coa que Celeste e Carmen felicitaron o Nadal e que eu directamente copio para vos, para que leades con atención e reflexionedes, que da para eso e para moito máis.

Tamén vos recomendo que visitedes este blog, onde trata temas de psicoloxía do máis interesante, non fai moito que empezaron pero son fantásticas e moi didácticas. Ademais e publicamente gustaríame darlle as grazas a Celeste, porque dende o comenzo sempre apoiou esta biblioteca, e todo o que nela se facía, abreuna os martes pola tarde, axudo a rotulala, a amañala, a vivila... e agora que está liada noutras cousas persoais segue sen olvidarnos e nos visita a través do blog e tamén en persoa cando pode, e tamén nos anima... ¿que máis se pode pedir?

Te deseo primero que ames,

y que amando, también seas amado.

Y que, de no ser así, seas breve en olvidar

y que después de olvidar, no guardes rencores.
Deseo, pues, que no sea así,
pero que sí es, sepas ser sin desesperar.
Te deseo también que tengas amigos,
y que, incluso malos e inconsecuentes
sean valientes y fieles, y que por lo menos
haya uno en quien confiar sin dudar.
Y porque la vida es así,
te deseo también que tengas enemigos.
Ni muchos ni pocos, en la medida exacta,
para que, algunas veces, te cuestiones tus propias certezas.
Y que entre ellos, haya por lo menos uno que sea justo,

para que no te sientas demasiado seguro.

Te deseo además que seas útil, más no insustituible.
Y que en los momentos malos, cuando no quede más nada,
esa utilidad sea suficiente para mantenerte en pie.
Igualmente, te deseo que seas tolerante,

no con los que se equivocan poco, porque eso es fácil,
sino con los que se equivocan mucho e irremediablemente,

y que haciendo buen uso de esa tolerancia,

sirvas de ejemplo a otros.
Te deseo que siendo joven no madures demasiado de prisa,

y que ya maduro, no insistas en rejuvenecer,
y que siendo viejo no te dediques al desespero.

Porque cada edad tiene su placer y su dolor
y es necesario dejar que fluyan entre nosotros.
Te deseo de paso que estés triste.
No todo el año, sino apenas un día.
Pero que en ese día descubras que la risa diaria es buena,
que la risa habitual es sosa y la risa constante es malsana.
Te deseo que descubras, con urgencia máxima,
por encima y a pesar de todo,
que existen, y que te rodean,
seres oprimidos, tratados con injusticia
y personas infelices.
Te deseo que acaricies un perro, alimentes a un pájaro
y oigas a un jilguero erguir triunfante su canto matinal,
porque de esta manera, te sentirás bien por nada.
Deseo también que plantes una semilla,
por más minúscula que sea, y la acompañes en su crecimiento,
para que descubras de cuantas vidas está hecho un árbol.
Te deseo, además, que tengas dinero,
porque es necesario ser práctico,
Y que por lo menos una vez por año
pongas algo de ese dinero frente a ti y digas: "Esto es mío"
sólo para que quede claro quién es el dueño de quién.
Te deseo también que ninguno de tus afectos muera,
pero que si muere alguno,
puedas llorar sin lamentarte y sufrir sin sentirte culpable.
Te deseo por fin que, siendo hombre o mujer
tengas una buena pareja, mañana y al día siguiente,
y que cuando estén exhaustos y sonrientes,
hablen sobre amor para recomenzar.
Si todas estas cosas llegaran a pasar,
no tengo más nada que desearte.
(Victor Hugo )