25 N: DÍA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

Desde Biblioarzúa, aquí vos deixamos este vídeo para un día como hoxe.

Chega lixeiriño pero potente desde Boimorto, un concello manancial e fonte de mulleres grandes que tantas alegrías nos teñen dado ao IES de Arzúa.

Brates, Cardeiro, Sendelle, Rodieiros...Alejandra e Olaia, chegades xusto para reflectirmos nestes tempos de:

Amor de amoratarse amor que es amoldar y amancillar.
Amor de amenazar amor de amurallar amor de amartillar y de amasijo.
Amor de amortajar. Rosa Lola María Inés Luisa mi amor. Compañero mi amigo mi enemigo.
Rafael veinte años arma blanca su novia en una calle.
José Pablo dos hijos divorciado y Raúl empresario gran sonrisa el amor.
Es el amor que amengua que amuralla que amortece y amarra.
Amor de amuñecar amor que es amputar amor de amilanar y de ambulancia.
Amor de amordazar.
El anillo no sabe no sabía. El anillo.
El cuchillo.

Juana Castro, La extranjera. Málaga, 2006

Novembro micolóxico no IES de Arzúa

Desde Biblioarzúa, solícitamoslle a Silvia Mira, profesora de Aproveitamentos forestais no Ciclo Medio e Superior de F.P. de Xestión Forestal, que nos contase para o blogue da biblioteca como fora o proceso de documentación bibliográfica para a elaboración e posta en andamento da incríbel exposición micolóxica que se organizou no noso centro este mes de novembro.   

A  continuación,  todo que nos contou... Por certo, ben interesante e estimulante para futuras incursións polo Planeta cogumelo. 

SILVIA MIRA: 
     

Para preparar a exposición partimos dos coñecementos básicos sobre identificación, comestibilidade, toxicidade, etc. que xa tiñamos pero, sendo o reino dos fungos un grupo tan amplo e diverso, é imprescindible o emprego de claves e guías para identificar correctamente cada un dos exemplares.

A correcta identificación é ademáis imprescindible para distinguir entre fungos comestibles, non comestibles e tóxicos. Un erro neste sentido pode ter consecuencias nefastas.

Comezamos saíndo ao campo para recoller a maior variedade posible de especies. Coas cestas cheas, xa na aula (e secos...) agrupamos de visu por grupos ou xéneros (boletus, amanitas, agaricus....). 

Para esta primeira fase da clasificación, foron de gran axuda as claves dicotómicas para a identificación de xéneros que aparecen en todas as guías de cogomelos. 

O seguinte paso é baixar ao seguinte nivel e determinar a especie á que pertence cada especimen dentro do xénero que xa lle temos asignado. Aquí é onde ademáis das claves son indispensables as guías. As imaxes axudan moito ( as guías de Marcote, Pose e Traba teñen moi boas fotografías) pero sobre todo a descrición morfolóxica e do hábitat no que medran son determinantes para facer unha clasificación correcta.  Xa comezando a montar a exposición etiquetamos de forma provisional as especies máis comúns e coas guías fumos dilucidando dúbidas entre especies parecidas e identificando outras que non coñecemos. 

Un bó exemplo da importancia de facer correctamente esta identificación son as fotografías dos lactarius e o Paxillus involutus: Lactarius deliciossus (non só comestible senon delicioso) de outros Lactarios non comestibles aínda que tampouco tóxicos como é o Paxillus involutus, moi tóxico e abundante, fácilmente confundibles uns cos outros. 

Nestas últimas dúas fotos que estades a ver, vese a importancia destas fontes de consulta na delimitación e fixación dos exemplares recolectados. Se vos fixades ben, nunha aparece unha guía importántisma na mesa onde se están distribuindo os exemplares a identificar e na outra, vese un alumno cunha guía na man. 

Finalmente,  substituimos as etiquetas provisionais polas definitivas unha vez estamos seguros de que a identificación é a correcta.

As guías de que dispón a biblioteca do centro, segundovin eu, non comprobei se hai máis, son:

- A guía Blume, moi ampla, con especies de toda Europa.

- Unha guía de Marisa Castro.

- Guia micolóxica dos ecosistemas galegos, de Marisa Castro en Xerais.

Empregamos ademáis a primeira edición de Setas de Galicia, de Marcote Pose e Traba, porque é a que uso eu habitualmente pero existen edicións posteriores desta mesma, ampliadas e melloradas, así como outras guías dos mesmos autores dedicadas a hábitat concretos (dunas, litoral...) moi interesantes. Actualmente este grupo e Marisa Castro son os referentes en canto a publicacións sobre micoloxía en Galicia.

P.S.- Aproveitando, permítome suxerir ampliar a bibliografía con algunha publicación máis de Marisa Castro e do grupo de Pan de raposo (Marcote, Pose,Traba)

E NÓS DESDE BIBLIOARZÚA, ANIMAMOS A TODO O MUNDO INTERESAD@ QUE SE PASE POLA SECCIÓN DE AGRARIA e BOTÁNICA - A DE COR AZUL-  A CONSULTALOS!!

Con certeza que logo saen uns bons níscalos á prancha ou un suculento arroz con boletus !!


  

OS ESTEREOTIPOS

Un artigo de reflexión de Manoela Naveiro- 3º ESO-A

Os estereotipos son aquelas cualidades que dicen como as persoas poderían ser dalgunha maneira "perfectas". Os estereotipos comezaron aplicándose ao xénero feminino e pouco a pouco inculcáronse progresivamente no xénero masculino.

Cando os homes decidiron comezar a coidar a súa imaxe, ao principio, a sociedade non deu a súa aprobación debido a que se consideraba pouco varonil.

Co tempo, apareceu o vocábulo "metrosexual" e nun período de tempo relativamente curto, a etiqueta foi aceptada e imitada non só por unha cuestión de tolerancia, senón porque era unha tentación moi lucrativa para un mercado ambicioso.

Algúns dos estereotipos máis alarmantes e que teñen causado imensos danos físicos e morais na sociedade  poden ser:

A obsesión pola delgadeza extrema, que normalmente acarrea enfermidades psicolóxicas.

 

Casos máis graves desta obsesión acostuman derivar en enfermidades cómo a bulimia ou a anorexia, unha das lacras coas que loitar na sociedade actual ao igual que o acoso escolar, que poden sufrir aquelas persoas que non forman parte dos estereotipos marcados.

Estes estereotipos mal que nos pese están máis que xeneralizados na nosa sociedade. Hoxe en día, nos medios de comunicación prima todo o que se vende e se compra, ademáis dos corpos perfectos que visualizamos a diario de ximnasio ou retocados con ciruxía estética. O mercado e a globalización márcannos un estándar de beleza ligada ao consumismo. Poderosas fortunas creáronse a partir disto.

 

Por estas razóns, penso que deberiamos comezar a plantexarnos se é fermoso o que realmente vemos, consumimos e se nos presenta como tal ou se de verdade se nos quedaron os valores anulados.Tal vez non o sexa ou tal vez todos o saibamos, pero preferimos seguir vivindo nunha sociedade da que nos da medo sentirnos illados. Sabemos que nadar contra corrente nunca foi traballo doado.

Unha novela gráfica: La guerra civil española de Paul Preston e un comentario

O día 24 de Outubro de 2019 marcará unha data histórica na complicada e traumática relación entre nós e o noso pasado. O próximo xoves, o ataúde de Franco sairá rodeado dos seus familiares do “Valle de los Caídos” e unha das controversias máis célebres da política estatal chegará ao seu final, e, con algo de sorte, o final desta conversa dará lugar a outras máis profundas que deriven dela. Hainos que din que se están usando os restos do ditador con fins políticos, e teñen razón. Pero non a teñen coma eles pensan. O xeneral do que falamos impúxose sobre un goberno democrático coa forza das armas e a inestimable axuda da industria e os soldados dos seus irmán maiores, as potencias fascistas que, nuns meses dende o final da Guerra Civil, conducirían ao mundo cara unha espiral cada vez máis e máis fonda de morte e destrución nunha escala nunca igualada na historia da humanidade. Logo de esmagados os seus inimigos tras case 3 anos de brutal guerra, reinou, coma un monarca absoluto, durante máis de 40 anos de persecución e humillación para os vencidos. E logo morreu e descansou tranquilo baixo a impoñente cruz, levantada por prisioneiros de guerra, que se converteu na xoia da coroa do seu mausoleo. E durante 40 anos máis seguiu alí, intocable, escondido tralas paredes de pedra do enorme memorial e mellor protexido aínda polas paredes de medo que levantou, e que duraron ata ben despois de que morrera. As paredes que o volveron omnipotente, que fixeron que volvera poñer termos de paz estando morto, ditando amnistía para os seus, dándolle o poder aos seus achegados, impoñendo ao seu sucesor. E intentou outra vez máis, dende debaixo da súa cruz, enterrar con el a memoria e a dignidade dos vencidos. Pero xustamente eso, foi o que non deu feito nunca, nin na vida nin na morte.

Os seu ostentoso mausoleo de rei, o seu Escorial particular, o símbolo do seu poder incuestionado ata despois de morto, non acovardou aos vencidos. E por fin, esta semana, deixará de vixiarnos dende esa montaña maldita. Esperemos que, con algo de sorte, este xesto tan político non sexa o último. Que o sigan outros máis políticos aínda. Que se condene publicamente o seu réxime criminal, que se retiren as medallas aos seus xenerais, que saquen das nosas rúas o seu nome e de todos os que tiveran que ver con el. E non nos podemos quedar aí, non. Que se persigan aos executores das ordes do ditador, que os torturadores que aínda viven pasen os seus últimos días enfrontándose á xustiza que sempre mereceron. Que consultemos ao pobo a súa opinión sobre o xefe de estado que nos impuxo, e, sobre todo, que cada un dos caídos de verdade, dos que morreron na defensa da liberdade e cuxos ósos podreceron debaixo dun carballo ou nunha cuneta, teñan o seu modesto Valle nos mausoleos das súas familias. Que poidan, dunha vez para sempre, cerrarse unhas feridas que levan abertas e sen parar de sangrar 80 anos e que poidamos mirar adiante sen o lastre dunha historia que nos perseguía. Que, en definitiva, non lle deixemos seguir gañando a guerra despois de morto. Para que un símbolo signifique algo non pode representarnos a todos, por forza ten que excluír a alguén para cumprir o seu obxectivo de representar a un grupo. Mentres manteñamos símbolos que exclúen aos vencidos no estado, en monumentos e institucións, a guerra nunca rematará, pois seguirán os vencedores berrando en cada bandeira, tribunal e “Valle” a súa victoria, recordándolle a súa desgracia aos derrotados. Librémonos deles, e lembremos sempre o moito que nos costou, pois non debe voltar a pasar. IVÁN OROIS, 2º BACH

17 de maio: As letras galegas sempre no Instituto: Crónica da visita de MJ PÉREZ e VICENTE VAZQUEZ

ARTISTAZAS NO IES DE ARZÚA:

Pouco faltaba para o 17 de maio. O día das nosas letras estaba ao caer.

Para celebrar esta xornada, o mércores 15 de maio, o IES de Arzúa acolleu a dous artistas galegos que nun pasado foran alumnos de dito instituto.

Vicente Váquez Vidal. Un dos artistas convidados. Este poeta é quen de facer unha similitude entre o amor e ríos e afluentes; e mesmo converte unha receita de croquetas en puro arte.

Comezou falando un pouco do seu paso polo instituto, e o que fixo posteriormente. Máis tarde, coa compañía musical de MJ, a outra convidada, recitou algún dos seus poemas.

MJ Pérez. Cantante e compositora. Con tan só a súa inseparábel guitarra negra e a súa voz, fixo gozar a todos os alí presentes dun momentazo! 

Ela tamén comezou falando un pouco da súa vida. Explicou a que se adicaba, e fixo un rápido percorrido polas súas cancións e videoclips. Tamén falou sobre un dos seus últimos soños cumpridos, escribira unha canción en portugués (a súa lingua materna), e mostroulles ós alumnos o videoclip de dita canción.  A todos pareceu gustarlles moito!

Ámbolos dous foron protagonistas dunha xornada chea de música, poesía e moitas risas. Risas provocadas por anécdotas vividas no IES, que saíron á luz grazas a certas preguntas que @s alumn@s de 1º BAC fixeran.

Para finalizar, agradecer e dar a noraboa a MJ e a Vicente polo ambiente tan agradábel e entretido que conseguiron crear na xornada do mércores.

Unha crónica de Alejandra Barco 

Día dos traballadores e un pouco de info sobre Canadá e o Programa PIALE...

https://www.eldiario.es/cultura/libros/libros-recomendados-Dia-Internacional-Trabajo_0_894160995.html

Lois Pérez no Samaín

O pasado 9 de novembro, tivemos unha grata visita no IES de Arzúa. 

Lois Pérez presentounos o seu libro Long Play, que casualmente comparte iniciais: L P. 

Como el ben dicía, tamén pode ter o significado de Longo Paseo; pois, ao fin e ao cabo, a súa obra é un camiño no cal podemos apreciar poemas que percorren diversas temáticas. 

Aquí vos deixamos un breve resumo do seu paso polo centro:

Alejandra Barco e María Rodríguez para Biblioarzúa

Imprescindible de hoxe: Día da biblioteca

Aínda que pensamos que non só de festexar o seu día viven as bibliotecas, aproveitamos que  hoxe é  o 24 de outubro, o aniversario,  o " santo" da biblioteca para vos conducir até un recuncho de Biblioarzúa.

Olho!: Non estamos falando , nen do WC, nen do zulo azul do fondo, estamos falando dun recantinho do corredor central que nós denominamos... a BEDETECA.

Se controlades de etimoloxía e de procedementos morfolóxicos, vos resultará moi fácil saber que se trata dunha palabra formada por un acrónimo: B.D. "Banda desenhada"( Bedé) e despois, pola raíz grega" teca" da voz grega "apotheca" que significa " adega".
Si, ho, tamén podedes chamarlhe coloquialmente  a sección da biblio onde están localizados todos os " Comics"...

Nestes vídeos, companheir@s mois queridos e " currelas" do noso centro  convídannos a adentrarnos nela e, tamén, a encontrar algún gazapo simpático!.

Para vos inspirar nisto dos gazapos, fundamentalmente dos que ocorren no cinema,  consultade esta páxina:

https://www.lasprovincias.es/culturas/cine/gazapos-cine-diste-20170929164115-nt.html        

E se encontrades algún gazapo nos nosos vídeos, se cadra, teredes unha  "compensación-renumeración-retribución" polo voso esforzo...

Quen se atreve @ primeir@? 

Bibliotecas escolares en tránsito

El pasado fin de semana, en concreto los días 10, 11 y 12 de noviembre, se celebró en Santiago el congreso "Bibliotecas escolares en tránsito", organizado por el Ministerio de Educación y por la Xunta de Galicia. En la siguiente dirección http://www.bibliotecasescolaresentransito.com se pueden consultar las actividades realizadas. Ha sido una magnífica ocasión para conocer a personas procedentes de otros lugares de España y también han participado como ponentes personas de otros países. Igualmente interante ha sido escuchar a profesionales de otros campos de actividad distintos de la enseñanza. En su discurso de inauguración de este congreso, el ministro de Educación tuvo palabras de apoyo y reconocimiento para todos nosotros, como docentes y, especialmente, como trabajadores por la mejora de las bibliotecas escolares. Ha sido interesante participar en las actividades; espero que, al igual que yo, los demás participantes consideren que ha sido beneficioso para su labor lo aprendido en estas jornadas.

O ALUMNADO DE CICLOS FORESTAIS EN PUEBLA DE SANABRIA

Entre os día 4 e 6 de maio, o alumnado dos ciclos de forestais do IES de Arzúa realizaron unha saída formativa a Puebla de Sanabria, acompañados dos profes Mamen e Manuel.

Na viaxe fixéronse visitas a espazos naturais, centros de interpretación, plantacións forestais, e outras actividades, nas que expertos e profesionais dos diferentes ámbitos complementaron a formación que reciben no centro polo profesorado.

A viaxe iniciouse o día 4 coa visita á Fraga de Catasós, en Lalín, protexido coa figura de Monumento Natural. A continuación visitaron o Centro Agroforestal de Riós, dependente do INORDE, Deputación de Ourense, donde se lles falou da problemática dos castiñeiros e as súas enfermidades, con demostracións dos tipos de enxerto que alí realizan. Para finalizar, realizaron a ruta do Tejedelo de Requejo, visitando a área de teixos máis antiga e extensa de Zamora.

O día 5 estiveron no Parque Natural Lago de Sanabria, visitando o centro de interpretación e a Casa do Parque, Laguna de Peces, canón do río Tera e ruta da Cascada de Sotillo, apreciando as diferentes paisaxes da zona e identificando as especies máis emblemáticas de flora e fauna. Tamén visitaron plantacións forestais acompañados por axentes medioambientais que explicaron as características e problemáticas da zona en canto á xestión e conservación forestal.

Rematou a viaxe cunha visita á Serra da Culebra, lugar emblemático pola presenza do tan querido e á vez odiado lobo.

Informándonos sobre a rede

Esta noticia de hoxe ven moi a conto co que Oki acaba de publicar no post anterior, xa que todos e todas sabedes a preocupación que dende a biblioteca, temos sobre internet..., bueno, non só preocupación senón tamén interese.... Consideramos que os nosos alumnas e alumnos non poden saír do sistema educativo sen unha ampla información de como manexarse en internet (sobre todo dende o punto de vista da busca de información), para eso tratamos de formalos (ou dar pautas de como moverse a través deste mundo fascinante e complexo).

E a conta de esto mañá mércores van a facerse unhas charlas sobre as posibilidades e perigos na rede. Están organizadas polo departamento de Orientación e a Biblio.

• Vanse facer para os cursos de 1º e 2º da ESO e tamén para os de 3º e 4º.
  
• O relator vai ser o compañeiro do CEFORE : José Mª AGUILERA CARRASCO

Tamén lle andamos dando voltas a este tema, pero enfocado para pais/nais e profesores/profesoras. Xa vos contarei que tal foi a historia. ¡ Ten moi boa pinta!

Idea Vilariño III

Vídeo realizado por Raquel Facorro Souto

Eso
Mi cansancio

mi angustia

mi alegría

mi pavor

mi humildad

mis noches todas

mi nostalgia del año

mil novecientos treinta

mi sentido común

mi rebeldía.

Mi desdén

mi crueldad y mi congoja

mi abandono

mi llanto

mi agonía

mi herencia irrenunciable y dolorosa

mi sufrimiento

en fin

mi pobre vida.

Idea Vilariño II

Vídeo realizado por Melani León

Lo que siento por ti

Lo que siento por ti es tan difícil.

No es de rosas abriéndose en el aire,

es de rosas abriéndose en el agua.

Lo que siento por ti. Esto que rueda

o se quiebra con tantos gestos tuyos

o que con tus palabras despedazas

y que luego incorporas en un gesto

y me invade en las horas amarillas

y me deja una dulce sed doblada.

Lo que siento por ti, tan doloroso

como pobre luz de las estrellas

que llega dolorida y fatigada.

Lo que siento por ti, y que sin embargo

anda tanto que a veces no te llega.

Idea Vilariño I

No mes do libro deixábanos a poetisa uruguaia Idea Vilariño e Sabela (profesora de lingua española) e as súas alumnas Vanesa Valiño Vázquez, Raquel Facorroro Souto y Melani León realizaron un traballo precioso para homenaxeala e de paso darnola a coñecer, pois moitos de nós non sabiamos desta poetisa. Os videos foron realizados pola profesora e as alumnas sobre poemas diferentes desta muller, tamén nos elaboraron unha pequena biografía Como son fantásticos cada día expoñeremos un deles, hoxe toca a biografía e o primerio vídeo, obra de Vanesa Valiño Vázquez. ¡Noraboa a todas por esta iniciativa tan fermosa!

IDEA VILARIÑO 1920 - 2009

"Idea Vilariño, poeta, crítica literaria, compositora de canciones, traductora, educadora: es difícil decir cuál de estas facetas de su trayectoria influyó en más personas. Nacida en Montevideo el 18 de agosto de 1920, antes de haber cumplido los treinta años era ya ampliamente conocida en el Río de la Plata por su talento en muchas de las disciplinas mencionadas. Durante la última mitad del siglo XX críticos y profesores de todo el mundo de habla hispana así como traductores de Austria, Brasil, Italia y Estados Unidos difundieron en abundancia su poesía.
Es un caso singular. Por su personalidad y convicciones, Idea Vilariño rechazó durante largo tiempo toda posibilidad de promocionar su nombre. Los editores la urgían a promover sus libros y ella se rehusaba. Más aun, mantuvo un silencio casi completo respecto a su obra, hasta el punto de negarse con regularidad a entrevistas de cualquier tipo. Sólo en 1997 aceptó contestar las preguntas planteadas por Rosario Peyrou y Pablo Rocca, en las que se basa el video Idea, estrenado en mayo de 1998, y que ahora puede encontrarse en bibliotecas. Si bien Vilariño aceptó diversos premios e invitaciones tanto en su país como en el extranjero, nunca quiso comentar sus poemas ni escribir sobre su obra poética.
Pese a esa falta de promoción, la poesía de Idea atrae cada día más lectores. Más allá de los índices públicos que dan testimonio de su fama, en Montevideo puede advertirse por todas partes su inmensa popularidad: los artesanos copian sus versos en señaladores de libros, tapices y tarjetas que venden en mercados y negocios; referencias a sus poesías en grafitos..."

Una vez

Soy mi padre y mi madre

soy mis hijos

y soy el mundo

soy la vida

y no soy nada

nadie

un pedazo danimado

una visita

que no estuvo

que no estará después.

Estoy estando ahora

casi no sé más nada

como una vez estaban

otras cosas que fueron

como un cielo lejano

un mes

una semana

un día de verano

que otros días del mundo

disiparon.

Umia O Grove

Check out this SlideShare Presentation:

Umia O Grove

View more presentations from everezcotelo.