15/5/08

¡Xa cumprimos un ano!

Si busco entre os meus recordos os que me deixaron un sabor duradeiro, si fago balance das horas que valeron a pena, sempre me atopo con aquelas que non me procuraron ningunha fortuna. Antoine de Saint-Exupery (1900-1944) Escritor francés.



Pois si, parece que foi onte pero xa levamos un ano na rede... recordo perfectamente aquel consello dun bo amigo que me dixo: "publica el blog y déjalo crecer" e dito e feito ... e aquí andamos.... Foron moitos os cambios, os sucesos, as alegrías, as penas... un ano da para moito e hoxe ímolo celebrar con alegría... e con algunha cousa curiosa que atopei buceando pola rede, que sempre sorprende.
Para empezar (porque esta é unha entrega en capítulos) traio a este blog (vía el país de Millás)un artigo no que este escritor evoca a melancolía que produce o paso do tempo e que non pasa en vano para ninguén, nin tan siquiera para a roupa que xamais foi usada (é este un artigo chocante e que te fai pensar, como el mismo di tal vez un pouco kafquiano, en calquera caso resulta impactante):
“Hace 10 años compré un traje oscuro que no me he puesto nunca. Quería comprobar si la ropa, aunque no te la pongas, envejece. El otro día lo saqué del armario, le quité la percha, lo coloqué sobre la cama y advertí con asombro que era un traje anciano, como si alguien invisible lo hubiera usado durante todo este tiempo para ir a la oficina. Aunque los hombres invisibles no deforman los codos o las rodillas con la violencia de los visibles, se percibía en esas zonas un desgaste sutil. Me puso los pelos de punta la vejez tenue de aquel traje que no había ido nunca al cine, que no había asistido a ningún cóctel, que no había viajado en el autobús o en el metro: un traje, en fin, que sin haber corrido ningún riesgo vital, estaba evidentemente cansado y listo para el ataúd.
Pensé de nuevo en la idea de que lo hubiera usado un sujeto invisible. Imaginé la posibilidad de que durante todos aquellos años, mientras yo leía, escribía o dormía, se hubiera desprendido de mí una versión incorpórea que había utilizado el traje. Una chaqueta y unos pantalones bien moldeados pueden funcionar como una prótesis corporal para alguien descarnado. Sin facilitar las prestaciones de un organismo completo, proporcionarían a un hombre sin cuerpo una sensación de volumen. Pero la ropa, en lo que tiene de ortopedia, resulta un poco triste. De pequeño, leí un cuento cuya acción transcurría en una ciudad donde los trajes salían a pasear solos, sin nadie en su interior, los domingos por la tarde. Impresionaba imaginar las plazas y las avenidas de aquella ciudad.
Mi traje, sobre la cama, parecía sacado de aquel cuento. Te lo imaginabas en el casino, departiendo con otros trajes de su calidad (clase media), soñando quizá con tener más algodón, o menos fibra, y se te encogía el alma de lástima. A lo mejor le habría gustado ir en alguna ocasión al tinte. Hurgué en sus bolsillos, por si hubiera en ellos alguna nota, alguna moneda, algún billete de metro o autobús, pero no hallé nada. Finalmente, lo colgué de nuevo de la percha y volví a guardarlo en su sitio porque no se me ocurría qué otra cosa podía hacer con él (o por él). Y ahí sigue, haciéndose mayor, víctima del tiempo oscuro que discurre dentro de los armarios.”

13/5/08

LA ODISEA CONTADA A NIÑOS

Neste fermosísimo relato nárranse as aventuras que vive Ulises, coñecido como Odiseo en Grecia, navegando polo mar Mediterráneo.

Enormes tempestades azoutan á súa nave porque o deus do mar non lle quere nada.

Sin embargo protéxelle a deusa da sabedoría, Atenea, nesta historia épica.

E aproveitando este título, que eu recomendo a todos que lle botedes unha ollada porque aínda que non sexades nenos pola idade, se o sodes un pouco no voso interior e imaxinación, este é un libro precioso; un bico para Catalina/Atenea e que te recuperes moi cedo, porque botámoste en falta na biblio.

9/5/08

Os 15 días das letras na biblioteca


Como indica o título comenzan as actividades por mor da celebración do día das letras galegas na nosa biblioteca, o luns 5 organizada pola ANPA e como punto de partida estiveron o Insti Mini e Mero (Xosé Luis Rivas Cruz e Baldomero Iglesias Dobarrio) que como todos sabedes son mestres moi perto da nosa vila e uns grandes coñecedores e recompiladores da música popular galega.

O martes 13 inauguraremos un recorrido a través de todos os autores os que se lles adicou o día das letras galegas e por suposto sairán dos andeis as súas obras (bueno as que nós temos na biblio). E por suposto faremos especial fincapé en Xosé María Álvarez Blázquez, o autor ó que se lle adica este día tan importante para as nosas letras.

Tamén comenzaremos a actividade: EN BUSCA DO LIBRO PERDIDO, dedicada a atopar respostas sobre os nosos autores e as súas obras. ¡PÁSATE POLA BIBLIO...!

O luns tamén comenzan as audicións de música popular nos recreos e por suposto na biblioteca.
E tamén recitais de poesía e narrativa en galego, tamén nos recreos...

E a semana do 19 ó 23 teremos os concertos populares onde os vosos compañeiros nos deleitarán con pezas de música popular en diversos lugares do insti e tamén nos recreos.

Tamén o día 23 está previsto a entrega de premios do concurso literario... aínda quedan uns días para entregar os traballos, así que anímate que o martes 13 remata o prazo.
E tamén o venres 16 teremos unha pequena sorpresa para todos aqueles que levedes en préstamo algún libro en galego. ¡que! ¿ANÍMASTE?

8/5/08

VILLA DIAMANTE

Acabo de rematar de ler este “tocho” de cincocentas páxinas deste showman que es Boris Izaguirre. No meu foro interno desexaba que non me gustara... pero...
Pasadas as primeiras 60 primeiras follas enganchoume... e gustoume. Dende logo non ten nada que ver coa imaxe que proxecta este home na televisión, así que vou recomendárvolo, sabendo que os entendidos pensaran que estou tola e aínda que represente un premio demasiado mediatizado...
Caracas a mediados do século XX, un lugar onde todos poden ser xenios e contribuír a un mundo mellor... sen embargo ¿todo o mundo quere ser un xenio? Quizais a maior parte só queremos un pouco máis de cartos e integrarnos cos demais...
Asistimos a unha sociedade onde a vida divide ás persoas en dúas clases: aquelas que seguen unha organización allea e aquelas que seguen a súa propia. Cada unha das dúas irmáns-protagonistas (en realidade son moitas máis) son un reflexo destes modos de vida.
Ámbalas dúas á procura dun algo especial, dun don e viven á súa maneira a traxedia, a corrupción, o horror, a impotencia, a Historia con maiúsculas, a liberdade e a escravitude e como non, a consecución dun amor que ao final quédase tan escaso... e cada unha, á súa maneira, dun símbolo para chegar ao mundo e permanecer para sempre nel.

6/5/08

EL ALMA DE LA CIUDAD

“-Vos sodes demasiado bo e se aproveitan...
- De cando en vez hai que deixar aos outros que se aproveiten dun. Iso é a equidade: obrar segundo a conciencia e non por rigorosa xustiza”

Cando os homes loitan entre si e todos consigo mesmos. Cando cada un quere ter razón e no fondo todos a teñen. Cando ninguén é capaz de entender, nin aceptar as razóns do outro, e máis todos teñen motivos ocultos. Cando todo é complexo, enrevesado, absurdo e caprichoso. Cando todos os males relocen e as virtudes son incapaces de abrirse paso. Cando ninguén é feliz, aínda que moitos se saían coa súa... todo pasa, todo é efémero, e ás veces o home síntese tan so... Porque o futuro é sempre incerto e ese é o salario do home sobre a terra... desenrólase a vida do protagonista que no remate comprende que nada lle fará mellor ben que a sabedoría, que toda sociedade necesita paz e que a paz significa orde, pero que traizoa os seus ideais, porque non entende que a paz non é servidume...

“El alma de la ciudad” é unha novela histórica ambientada na Idade Media, en plena Reconquista. O rei Alfonso VIII fonda a cidade de Ambrosía, que será o soño do seu primeiro bispo para facer dela unha verdadeira cidade humana e divina, na procura do misterio e vida propia que garda cada cidade. ”Todo home necesita unha cidade para saber quén é neste mundo. A cidade é o punto de chegada, onde os homes atópanse reunidos e poden saborear a paz.”

Unha historia que non busca culpables, renunciando á cómoda costume de atopar un chibo expiatorio en quen descargar a causa dos males. Porque ser libre é fermoso, e cargar sobre as costas a responsabilidade das opcións pertence á grandeza do home. E a elección non é senón o prezo da liberdade.



O RELOXIO DA TORRE

De Marina Mayoral

Ás veces nos parece que vivimos nun mundo diferente ao dos demais, un mundo que parece non existir fóra de aquí mesmo. Parece que somos importantes, que estamos ao día, pero... outras veces nos parece que non é tan certo... É suficiente con que veña alguén de fóra para facernos ver o limitada e curta que é a nosa existencia. E outras veces un mero xesto, un pequeno suceso pon de manifesto a tremenda distancia que hai entre os distintos mundos que coexisten na realidade.

4/5/08

A TODAS AS NAIS


Hoxe día da nai, quero rendirlles unha homenaxe a todas elas (especialmente a miña) con dous fragmentos de obras de dúas grandes escritoras galegas Emila Pardo Bazán e Rosalía de Castro.
O cadro titúlase Madre e hijo de Pablo Picasso

...Si olvidase los agravios de mi madre, me tendría por el más miserable de los hombres. ¡Mi madre! Yo no he conocido otra protección sino la suya. Me hablan ustedes de un rey de Dacia, que es mi padre. ¿Los padres acarician a sus hijos?... No recuerdo que me haya besado el rey de Dacia. Mi madre sí: he calentado mil veces la cara en su pecho; he conciliado el sueño en su regazo; sus brazos me acogieron amorosamente. Si tengo alguna educación, es porque mi madre me buscó profesores; si no estragué en el vicio mis veinte años, es porque mi madre supo preservarme con su cariño. En mis enfermedades, ella me asistía; en mis soledades, ella me consolaba... No; mi familia, es mi madre. Hasta las comodidades materiales que me rodean, la hacienda que disfruto, y que hace de mí un privilegiado de la vida, la debo al trabajo de mi madre..

(El saludo de las brujas, Emilia Pardo Bazán)
Fragmento de: A mi madre, de R. de Castro
Yo tuve una dulce madre,
concediéramela el cielo,
más tierna que la ternura,
más ángel que mi ángel bueno.
En su regazo amoroso,
soñaba... ¡sueño quimérico!
dejar esta ingrata vida
el blando son de sus rezos.
Mas la dulce madre mía,
sintió el corazón enfermo,
que de ternura y dolores,
¡ay!, derritióse en su pecho.
Pronto las tristes campanas
dieron al viento sus ecos;
murióse la madre mía;
sentí rasgarse mi seno.
La virgen de las Mercedes,
estaba junto a mi lecho...
Tengo otra madre en lo alto...
¡por eso yo no me he muerto!

29/4/08

UN TRANVÍA CARA A SP

De Unai Elorriaga.

Premio Nacional de Literatura 2002.

O mundo é máis pequeno do que se pensa…

E cando miras cara atrás non é difícil atopar recordos. Algúns bonitos e outros non. Uns son pequenos recordos e outros máis grandes. As veces os recordos non se poden explicar…

Unai Elorriaga regálanos aquí un conto coas lembranzas dun ancián que sofre un proceso dexenerativo e a súa relación co mozo que lle cuida. A cousa máis fermosa do mundo foi a súa muller subindo ao tranvía para facer a viaxe xuntos ao Shisha Pangma, no Himalaia. E a partires de aquí cada lector reinterpretará esta historia sen final.

22/4/08

Remata a vida e comenza a supervivencia (22 abril día da terra)

En 1962 o senador estadounidense Gaylord Nelson comenza a plantexar a necesidade de que as cuestions do medio ambiente formen parte da axenda gubernamental do presedente do seu país, John F. Kennedy. O 22 de abril de 1970 máis de 20 millóns de estadounidense mobilizáronse establecendo unha plataforma de difusión e discusión, co obxectivo de aumentar a pouca conciencia sobre os problemas ambientais do noso planeta. Este evento foi bautizado como "Día da Terra" e é consierado por moitos como o nacemento do movemento ecoloxista moderno. Ademais o senador Nelson funda a Rede do Día da Terra (EDN en inglés), que busca favorecer o compromiso cívico dos escolares, educar ós cidadans como consumidores responsables e movilizar ós medios de comunicación, ás escolas e ós gobernos locais en torno a accións de protección medio ambiental.
Pero moitos anos antes, concretamente en 1855 xa o Xefe indio Sealth, nunha carta dirixida ó presidente dos EE.UU. Franklin Pierce (con motivo da compra dos territorios indios e crear unha reserva e así acabar cos enfrontamentos entre ambos bandos), escribe o que se considera un manifesto ( o primeiro) de defensa do medio ambiente e da natureza. Entón non se entenderon as súas palabras, pero hoxe, despois de case dos séculos, están en plena vixencia e a súa memoria pervive no tempo. A carta é un pouco longa pero non quero cortala, ledea con atención e xa me diredes a vosa opinión.
"¿Como se puede comprar o vender el firmamento, ni aun el calor de la tierra? Dicha idea nos es desconocida. Si no somos dueños de la frescura del aire ni del fulgor de las aguas, ¿Como podran ustedes comprarlos?
Cada parcela de esta tierra es sagrada para mi pueblo. Cada brillante mata de pino, cada grano de arena en las playas, cada gota de rocio en los bosques, cada altozano y hasta el sonido de cada insecto, es sagrada a la memoria y el pasado de mi pueblo. La savia que circula por las venas de los arboles lleva consigo las memorias de los pieles rojas.
Los muertos del hombre blanco olvidan su pais de origen cuando emprenden sus paseos entre las estrellas, en cambio nuestros muertos nunca pueden olvidar esta bondadosa tierra puesto que es la madre de los pieles rojas. Somos parte de la tierra y asimismo ella es parte de nosotros. Las flores perfumadas son nuestras hermanas; el venado, el caballo, la gran aguila; estos son nuestros hermanos. Las escarpadas peñas, los humedos prados, el calor del cuerpo del caballo y el hombre, todos pertenecemos a la misma familia.
Por todo ello, cuando el Gran Jefe de Washington nos envia el mensaje de que quiere comprar nuestras tierras, nos esta pidiendo demasiado. Tambien el Gran Jefe nos dice que nos reservara un lugar en el que podemos vivir confortablemente entre nosotros. El se convertira en nuestro padre, y nosotros en sus hijos. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Ello no es facil, ya que esta tierra es sagrada para nosotros.
El agua cristalina que corre por los rios y arroyuelos no es solamente agua, sino que tambien representa la sangre de nuestros antepasados. Si les vendemos tierras, deben recordar que es sagrada, y a la vez deben enseñar a sus hijos que es sagrada y que cada reflejo fantasmagorico en las claras aguas de los lagos cuenta los sucesos y memorias de las vidas de nuestras gentes. El murmullo del agua es la voz del padre de mi padre.
Los rios son nuestros hermanos y sacian nuestra sed; son portadores de nuestras canoas y alimentan a nuestros hijos. Si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben recordar y enseñarles a sus hijos que los ríos son nuestros hermanos y también los suyos, y por lo tanto, deben tratarlos con la misma dulzura con que se trata a un hermano.
Sabemos que el hombre blanco no comprende nuestro modo de vida. El no sabe distinguir entre un pedazo de tierra y otro, ya que es un extraño que llega de noche y toma de la tierra lo que necesita. La tierra no es su hermana, sino su enemiga y una vez conquistada sigue su camino, dejando atras la tumba de sus padres sin importarle. Le secuestra la tierra de sus hijos. Tampoco le importa. Tanto la tumba de sus padres, como el patrimonio de sus hijos son olvidados.Trata a su madre, la Tierra, y a su hermano, el firmamento, como objetos que se compran, se explotan y se venden como ovejas o cuentas de colores. Su apetito devorará la tierra dejando atrás sólo un desierto. No se, pero nuestro modo de vida es diferente al de ustedes. La sola vista de sus ciudades apena la vista del piel roja. Pero quizás sea porque el piel roja es un salvaje y no comprende nada.
No existe un lugar tranquilo en las ciudades del hombre blanco, ni hay sitio donde escuchar como se abren las hojas de los arboles en primavera o como aletean los insectos. Pero quiza también esto debe ser porque soy un salvaje que no comprende nada. El ruido parece insultar nuestros oídos. Y, después de todo, ¿Para qué sirve la vida, si el hombre no puede escuchar el grito solitario del chotacabras ni las discusiones nocturnas de las ranas al borde de un estanque? Soy un piel roja y nada entiendo. Nosotros preferimos el suave susurro del viento sobre la superficie de un estanque, así como el olor de ese mismo viento purificado por la lluvia del mediodía o perfumado con aromas de pinos. El aire tiene un valor inestimable para el piel roja, ya que todos los seres comparten un mismo aliento - la bestia, el árbol, el hombre, todos respiramos el mismo aire. El hombre blanco no parece consciente del aire que respira; como un moribundo que agoniza durante muchos días es insensible al hedor. Pero si les vendemos nuestras tierras deben recordar que el aire no es inestimable, que el aire comparte su espiritu con la vida que sostiene. El viento que dio a nuestros abuelos el primer soplo de vida, también recibe sus ultimos suspiros. Y si les vendemos nuestras tierras, ustedes deben conservarlas como cosa aparte y sagrada, como un lugar donde hasta el hombre blanco pueda saborear el viento perfumado por las flores de las praderas. Por ello consideraremos su oferta de comprar nuestras tierras. Si decidimos aceptarla, yo pondre una condicion: El hombre blanco debe tratar a los animales de esta tierra como a sus hermanos.
Soy un salvaje y no comprendo otro modo de vida. He visto a miles de búfalos pudriéndose en las praderas, muertos a tiros por el hombre blanco desde un tren en marcha. Soy un salvaje y no comprendo como una máquina humeante puede importar más que el búfalo al que nosotros matamos solo para sobrevivir.
¿Que seria del hombre sin los animales? Si todos fueran exterminados, el hombre también moriría de una gran soledad espiritual. Porque lo que le sucede a los animales también le sucedera al hombre. Todo va enlazado.
Deben enseñarles a sus hijos que el suelo que pisan son las cenizas de nuestros abuelos. Inculquen a sus hijos que la tierra esta enriquecida con las vidas de nuestros semejantes a fin de que sepan respetarla. Enseñen a sus hijos que nosotros hemos enseñado a los nuestros que la tierra es nuestra madre. Todo lo que le ocurra a la tierra le ocurrirá a los hijos de la tierra. Si los hombres escupen en el suelo, se escupen a si mismos.
Esto sabemos: la tierra no pertenece al hombre; el hombre pertenece a la tierra. Esto sabemos. Todo va enlazado, como la sangre que une a una familia. Todo va enlazado.

Todo lo que le ocurra a la tierra, le ocurrirá a los hijos de la tierra. El hombre no tejió la trama de la vida; el es solo un hilo. Lo que hace con la trama se lo hace a si mismo. Ni siquiera el hombre blanco, cuyo Dios pasea y habla con él de amigo a amigo, queda exento del destino común.
Después de todo, quizás seamos hermanos. Ya veremos. Sabemos una cosa que quizá el hombre blanco descubra un día que nuestro Dios es el mismo Dios. Ustedes pueden pensar ahora que El les pertenece lo mismo que desean que nuestras tierras les pertenezcan; pero no es así. El es el Dios de los hombres y su compasión se comparte por igual entre el piel roja y el hombre blanco. Esta tierra tiene un valor inestimable para El y si se daña se provocaria la ira del creador. También los blancos se extinguirán, quizás antes que las demás tribus. Contaminan sus lechos y una noche pereceran ahogados en sus propios residuos. Pero ustedes caminarán hacia su destrucción, rodeados de gloria, inspirados por la fuerza de Dios que los trajo a esta tierra y que por algún designio especial les dio dominio sobre ella y sobre el piel roja. Ese destino es un misterio para nosotros, pues no entendemos por que se exterminan los búfalos, se doman los caballos alvajes, se saturan los rincones secretos de los bosques con el aliento de tantos hombres y se atiborra el paisaje de las exuberantes colinas con cables parlantes.


¿Dónde esta el matorral?
Destruído.
¿Dónde está el aguila?
Desapareció.
TERMINA LA VIDA Y COMIENZA LA SUPERVIVENCIA

17/4/08

CARTA A UN ADOLESCENTE

De Vittorino Andreoli.

¿Por que recomendar este libro?
Porque:
O comportamento dos seres humanos, e máis o dos adolescentes está influído polos sentimentos; e non sempre a razón, e moito menos no caso dos adolescentes está en condicións de modificalo.
Porque:
A autoridade, aínda que ás veces os adultos convertémola noutra cousa, ten algo de carisma e de desexo de estar co outro, de escoitalo e tamén de querelo un pouco. Por iso é bellísimo educar, que non significa impoñer, e debería ser na escola cada un dar e recibir, todos deberían sentirse ben e nunca excluídos uns dos outros.
Porque:
Os adolescentes teñen ante si unha etapa de vida difícil, e organizarse para a vida con momentos de serenidade e ledicia e disfrute coas vantaxes desta sociedade sen esquecer os afectos das persoas que teñen arredor.
Porque:
Os contidos e as grandes direccións do futuro son dos xóvenes e non podemos perder esto de vista.
Porque:
A pesares dos horrores que as veces parecen rodearnos, o paraíso perdido pode ser atopado aquí, onde o home pode ir mellorando a facéndose cada vez máis humano e menos monstruo.