21/1/08

Árbores do mundo (VI): O baobab

Hoxe vouvos traer unha árbore curiosa que pode vivir máis de 3000 anos e que ten un aspecto moi particular e que ademais sé moi literaria, pois é centro de numerosas lendas no seu lugar de orixe África e tamén é unha mala herba que se debe arrincar no planeta do principiño... : O BAOBAB.
A especie máis coñecida de baobab é a Adansonia digitata, típica da África Subsaxariana, pero hai outras en Australia e en Madagascar.
Todas as especies presentan formas moi peculiares e belas, así o baobab africano ten unha anchura moi grande que nada ten que envidiar ás grandes secuoyas, xa que pode superar os 10 metros de diámetro, eso si, é moito máis baixo, xa que rara vez supera os 20 metros de altura.
Como notas curiosas podemos dicir que é como un enorme tonel capaz de almacenar ata 120.000 litros de auga, ademáis os seus froitos son moi útiles para os pobos africanos, xa que son moi ricos en vitamina C. Da súa cortiza extraese unha fibra para fabricar cordas e cestos, as follas fervidas serven como alimento e incluso o polé é utilizado como pegamento.
Ademais os seus troncos cheos de ocos serven para usos múltiples: como almacén, establo, bar, casa...E cóntase que nun destes baobas situado a uns 300 km. de Johanesburgo (Sudáfrica), celebrouse unha festa no seu interior onde entraron 56 persoas, eso si, un pouco apretadas.
Esta foto correspóndese a un baobab endémico de Madagascar coñecido como Adansonia grandidieri que é un dos símbolos da illa e para moitos o máis fermoso de todos os baobabs. Pode medir 25 metros de altura e 3 de diámetro...
E aínda que se faga un pouco largo este post non podemos deixalo sen un pequeno fragmento do libro "O principiño" de Saint Exupery e que adico con todo cariño a Gracia que sei que é unha namorada deste libro e tal vez agora tamén o sexa dos baobabs e non os vexa como algo que hai que arrincar, senón máis ben admirar...

"Cada día aprendía algo sobre el planeta, sobre la partida, sobre el viaje; muy pausadamente, al azar de las reflexiones. Es así como el tercer día conocí el drama de los baobabs.
Fue de nuevo gracias al cordero, porque bruscamente el principito me preguntó, como asaltado por una grave duda:
- Es bien seguro, verdad, que los corderos comen arbustos ?
- Si, es cierto.
- Ah! Me alegro.
No entendí por qué era tan importante que los corderos comiesen arbustos. Pero el principito agregó:
- Entonces comen también baobabs ?
Le hice notar al principito que los baobabs no son arbustos sino árboles grandes como iglesias y que aunque se llevara toda una manada de elefantes, la manada no acabaría ni con un solo baobab.
La idea de la manada de elefantes hizo reír al principito:
- Habría que ponerlos unos sobre otros...
Pero señaló sabiamente:
- Antes de crecer, los baobabs comienzan siendo pequeños.
- Es verdad ! Pero por qué quieres que tus corderos coman los pequeños baobabs ?
Me respondió: "Bueno! Vamos!" como si fuera algo evidente. Y necesité un gran esfuerzo mental para comprender por mí mismo el problema.
Resulta que en el planeta del principito había, como en todos los planetas, hierbas buenas y hierbas malas. Por lo tanto buenas semillas de hierbas buenas y malas semillas de hierbas malas. Pero las semillas son invisibles. Duermen en el secreto de la tierra hasta que a una se le antoja despertarse. Entonces se estira, y extiende tímidamente hacia el sol una encantadora ramita inofensiva. Si se trata de una ramita de rábano o de rosal, se la puede dejar crecer como quiera. Pero si se trata de una maleza, hay que arrancarla en seguida, en cuanto se la pudo reconocer. Ahora bien, había unas semillas terribles en el planeta del principito... eran las semillas de baobab. El suelo del planeta estaba plagado de ellas. Y de un baobab, si uno se deja estar, no es posible desembarazarse nunca más. Obstruye todo el planeta. Lo perfora con sus raíces. Y si el planeta es demasiado pequeño, y si los baobabs son numerosos, lo hacen estallar.
"Es cuestión de disciplina, me decía más tarde el principito. Después de terminar la higiene matinal, hay que hacer con cuidado la limpieza del planeta. Hay que obligarse regularmente a arrancar los baobabs en cuanto se los distingue de los rosales, a los que se parecen mucho cuando son muy jóvenes. Es un trabajo muy fastidioso, pero muy fácil."
Y un día me aconsejó esforzarme en lograr un buen dibujo, para meter bien esto en la cabeza de los niños de mi tierra. "Si algún día viajan, me decía, esto les puede servir. A veces no hay problema en dejar el trabajo para después. Pero en caso de tratarse de baobabs, es siempre catastrófico. Conocí un planeta habitado por un perezoso. Había ignorado tres arbustos..."
Y con las indicaciones del principito, dibujé el planeta en cuestión. No me gusta adoptar un tono moralista. Pero el peligro de los baobabs es tan poco conocido, y los riesgos a correr por quien se pudiera perder en un asteroide tan considerables, que por una vez hago excepción a mi reserva. Digo: "Niños! Tengan cuidado con los baobabs !" Es para advertir a mis amigos sobre este peligro cercano, desconocido para ellos tanto como para mí, que trabajé tanto en este dibujo. La lección brindada bien valía la pena. Ustedes se preguntarán quizá: Por qué no hay en este libro otros dibujos tan grandiosos como el dibujo de los baobabs ? La respuesta es muy simple: lo intenté pero no lo pude lograr. Cuando dibujé los baobabs estuve animado por un sentimiento de urgencia. "

20/1/08

Pola Paz 1

Os blogues das bibliotecas escolares galegas, unha vez máis, unímonos na loita do dereito primordial de todo ser humano: a convivencia pacífica. Porque sabemos que a base de toda coexistencia é o entendemento, o diálogo, o feito de saber abrir os nosos ollos e os nosos oídos para escoitar e entender, desexamos elevar as nosas voces como unha soa, un só berro unido por unha soa palabra, a palabra máis fermosa que debe reinar as nosas existencias: PAZ.
E para reclamala, para pedir aos gobernos que senten a dialogar, para pedir a todo home e muller que habite sobre a face da terra que sexa quen de trocar puños e fusís por verbas e entendemento, por conmiseración e diálogo, por amizade e respecto, é polo que estamos aquí. Dende hoxe até o día 30, lembrarémosvos que podemos vivir en paz, que só hai que crer nela, confiar nela, traballar por ela.
O noso labor primordial é e será sempre ensinar respecto, democracia e educación. O noso labor é axudar unha mellor sociedade do futuro


17/1/08

Poema escrito no século XIV pero de plena actualidade

Hoxe queros traervos un fragmento de "El libro del Buen Amor" de Juan Ruíz "Arcipreste de Hita" que escribiu aló polo século XIV, e que está en plena vixencia, ¿ou vos diriades que fora da forma de escribir ou de utilizar algunhas palabras, este texto non está de plena actualidade?...

PROPIEDADES QUE TIENE EL DINERO

Hace mucho el dinero, mucho se le ha de amar;
al torpe hace discreto, hombre de respetar;
hace correr al coj, al mudo le hace hablar;
el que non tiene manos bien lo quiere tomar.

Aun al hombre necio y rudo labrador
dineros le convierten en hidalgo doctor;
cuanto más rico es uno, más grande es su valor;
quienno tiene dineros no es de sí señor (...)

Creaba los priores, los obispos, abades,
arzobispos, doctores, patriarcas, potestades;
a los clérigos necios dábales dignidades;
de verdad hace mentiras; de mentiras verdades (...)

He visto maravillas,donde mucho se usaba:
al condenado a muerte la vida le otorgaba,
a otros inocentes, muy luego les mataba;
muchas almas perdía, muchas almas salvaba (...)

En resumen lo digo, entiéndo mejor:
el dinero es del mundo el gran agitador,
hace señor al siervo y al siervo hace señor;
toda cosa del siglo se hace por su amor.

Si queredes saber máis sobre "EL libro del buen amor" : http://www.virtual-spain.com/literatura_espanola-librodebuenamor.html

Tamén podedes escoitar como Paco Ibañez interpreta este fermoso poema:

15/1/08

O noso clube de lectura: Arredor de si.


Hoxe querémosvos contar que no noso instituto xa hai anos que tivemos un clube de lectura e este ano volvémolo recuperar. Despois de moito pensar e barallar moitas ideas decidimos facerlle unha pequena homenaxe á nosa literatura escollendo o título da novela de Otero Pedrayo Arredor de si como nome do noso clube, eso si, tamén aceptamos máis suxerencias. Comenzamos lendo Luces del Norte; para ilustrar o tema, imos ir ver a película que fixeron baseada neste libro: La brújula dorada. Os máis de nos xa temos escollido o noso daimonion (se queredes saber o que é, teredes que ler o libro). Algúns dos que xa rematamos coa lectura deste libro, estamos a ler outro moi especial que se titula El señor Ibrahim y las flores del Corán. Gostaríanos moito que nos visitedes no noso, e agora voso tamén, blog Arredor de si. Logo, se vos interesa a idea, esperámosvos nas reunións do clube de lectura.

Desexos e ... psicoloxía

Hoxe, lendo o blog ayudaactiva, atopei unha poesía-desexo que escribiu Victor Hugo e coa que Celeste e Carmen felicitaron o Nadal e que eu directamente copio para vos, para que leades con atención e reflexionedes, que da para eso e para moito máis.
Tamén vos recomendo que visitedes este blog, onde trata temas de psicoloxía do máis interesante, non fai moito que empezaron pero son fantásticas e moi didácticas. Ademais e publicamente gustaríame darlle as grazas a Celeste, porque dende o comenzo sempre apoiou esta biblioteca, e todo o que nela se facía, abreuna os martes pola tarde, axudo a rotulala, a amañala, a vivila... e agora que está liada noutras cousas persoais segue sen olvidarnos e nos visita a través do blog e tamén en persoa cando pode, e tamén nos anima... ¿que máis se pode pedir?


Te deseo primero que ames,
y que amando, también seas amado.
Y que, de no ser así, seas breve en olvidar
y que después de olvidar, no guardes rencores.
Deseo, pues, que no sea así,
pero que sí es, sepas ser sin desesperar.
Te deseo también que tengas amigos,
y que, incluso malos e inconsecuentes
sean valientes y fieles, y que por lo menos
haya uno en quien confiar sin dudar.
Y porque la vida es así,
te deseo también que tengas enemigos.
Ni muchos ni pocos, en la medida exacta,
para que, algunas veces, te cuestiones tus propias certezas.
Y que entre ellos, haya por lo menos uno que sea justo,
para que no te sientas demasiado seguro.
Te deseo además que seas útil, más no insustituible.
Y que en los momentos malos, cuando no quede más nada,
esa utilidad sea suficiente para mantenerte en pie.
Igualmente, te deseo que seas tolerante,
no con los que se equivocan poco, porque eso es fácil,
sino con los que se equivocan mucho e irremediablemente,
y que haciendo buen uso de esa tolerancia,
sirvas de ejemplo a otros.
Te deseo que siendo joven no madures demasiado de prisa,
y que ya maduro, no insistas en rejuvenecer,
y que siendo viejo no te dediques al desespero.
Porque cada edad tiene su placer y su dolor
y es necesario dejar que fluyan entre nosotros.
Te deseo de paso que estés triste.
No todo el año, sino apenas un día.
Pero que en ese día descubras que la risa diaria es buena,
que la risa habitual es sosa y la risa constante es malsana.
Te deseo que descubras, con urgencia máxima,
por encima y a pesar de todo,
que existen, y que te rodean,
seres oprimidos, tratados con injusticia
y personas infelices.
Te deseo que acaricies un perro, alimentes a un pájaro
y oigas a un jilguero erguir triunfante su canto matinal,
porque de esta manera, te sentirás bien por nada.
Deseo también que plantes una semilla,
por más minúscula que sea, y la acompañes en su crecimiento,
para que descubras de cuantas vidas está hecho un árbol.
Te deseo, además, que tengas dinero,
porque es necesario ser práctico,
Y que por lo menos una vez por año
pongas algo de ese dinero frente a ti y digas: "Esto es mío"
sólo para que quede claro quién es el dueño de quién.
Te deseo también que ninguno de tus afectos muera,
pero que si muere alguno,
puedas llorar sin lamentarte y sufrir sin sentirte culpable.
Te deseo por fin que, siendo hombre o mujer
tengas una buena pareja, mañana y al día siguiente,
y que cuando estén exhaustos y sonrientes,
hablen sobre amor para recomenzar.
Si todas estas cosas llegaran a pasar,
no tengo más nada que desearte.
(Victor Hugo )

14/1/08

A Biblioteca Municipal de Arzúa foi inaugurada



Na imnaxe o día da inauguración Ramón Torreiro (bibliotecario municipal), Ánxela Bugallo (Conselleira de cultura) e Xaquín García(alcalde ) FOTO de LA VOZ DE GALICIA


Por fin despois de moito ir e vir e dalgún que outro atraso, e todas esas cousas que son normais ¿ou non? nunha obra destas características, Arzúa xa ten unha biblioteca Municipal como se merece e abandona o recuncho que ata agora tiña nas dependencias do concello para pasar a unhas novas dependencias no centro sociocultural María Mariño. O pasado 20 de decembro, xusto antes das vacacións de Nadal foi inaugurada.
Estas novas instalacións ocupan unha superficie de 350 metros cadrados distribuídos en 3 salas: unha para o público adulto, outra par o público xuvenil e outra para o público infantil. Ademais hai unha zona de contacontos e unha hemeroteca para consulta de prensa diaria e publicacións periódicas. As dependencias están dotadas de rede inalámbrica, aceso a internet, ordenadores de uso libre. Deste xeito o novo espazo aporta maiores comodidades e tamén amplía os servizos que viña ofrecendo.
Dende aquí felicitamos a todo o pobo de Arzúa e sobre todo a Moncho (Ramón Torreiro o encargado) que debe estar moi ledo, xa que sabemos que sempre foi unha aspiración súa mellorar a biblioteca e facilitar a cultura no pobo. A nosa noraboa, e esperamos que a partir de aquí se abra un periódo fructífero de colaboración, da que Moncho e máis eu falamos moitas veces, agora que A BIBLIOTECA MUNICIPAL xa está en marcha e a BIBLIOTECA DO INSTITUTO tamén anda en camiño, tal vez poidamos lograr facer un traballo conxunto para que a cultura, a lectura, o cine, a música, a información na rede, a colabración, a amizade, a vida cultural, .... se multiplique e que os rapaces e rapazas, así como todo o pobo arzúan teñan un servizo eficaz, un servizo no que estamos implicados todos e todas.

PARABÉNS A TODOS E TODAS E ATA PRONTO. ¡Estaremos en contacto!

13/1/08

Aureliano Pardo Villar, ilustre arzúan

Un día coma hoxe pero de 1957 finaba na súa cela do Convento de dominicos de Padrón o arzuán Aureliano Pardo Villar, máis coñecido como Pai Pardo (Arzúa 18/01/1882 Padrón 13/01/1957) considerado unha das figuras máis importantes da historia contemporánea de Galicia.
Foi membro do Seminario de Estudos Galegos, da Real Academia Galega e autor dunha importante obra. Foi periodista, historiador e biógrafo, colaborador da enciclopedia Espasa e da revista NÓS. Tivo sempre como referente a defensa e o espírito de Galicia e o da súa orde, pola que traballou sempre sen descanso, pois segundo o seu amigo e investigador Xesús Carro, "a el se lle debe un maior coñecemento crítico da historia dominica galega, case completamente descoñecida".
Participou nos traballos preliminares do anteproxecto do Estatuto de Galicia no 36 que provocou que recibise fortes mostras de hostilidade e animadversión. Tanto foi así que lle ordenaron fixar a súa residencia en Salamanca para, deste xeito, afastalo do galeguismo no que militaba fervorosamente. Aínda así nunca abandonou o convento de Padrón, onde continuou dedicándose en silencio á vida cultural e eclesiástica.
Hoxe o seu nome permanece vivo en Arzúa servindo como exemplo de compromiso a xeracións futuras. Velaí un galego senlleiro, un arzuán que en palabras do seu biógrafo e amigo Avelino Abuín de Tembra "foi un dos historiadores máis importantes de Galicia".

Escultura adicada ó pai Aureliano Pardo ó pe da casa do concello na vila de Arzúa

INFORMACIÓN VÍA ARMANDO CASCÓN (director de radio Arzúa) publicada en Terras de Santiago

Así describía Aureliano a súa terra na revista NÓS no ano 1935:

"La villa de Arzúa se asienta en una alta planicie de aire purísimo y lejanos horizontes, como reina de una comarca encantadora, tada llena de carballeiras, pinares, castañares y otros tipos de arbolado, que bordean las fértiles tierras de labor y las feraces praderas que suben por las lomas montesías y un pueblo de carácter humilde, con sus casitas blancas esparcidas como palomas alrededor de las carreteras que bajan de Lugo a Compostela o de Boimorto a Brandeso, cruzando su suelo de Este a Oeste y de Norte a Sur; un pueblo que sin caer en la cuenta es reciamente democrático; un pueblo, finalmente, tal como cumple a las ideas y deseos de igualdad que hoy en día laten por todas las esquinas"

Pablo Neruda e o Chucao


Hoxe nin máis nin menos que un poema, un fermosísimo poema de Pablo Neruda, onde nos describe como el ve unha parte da natureza do seu país. Eu quedei abraiada, porque é certo que seguro que a escena que describe é incrible (como o é a natureza en xeral), pero non é menos certo que expresar dese xeito o que os ollos ven ... é un don, que non todo o mundo ten, pero do que podemos disfrutar, así que hoxe a soñar con esta marabillosa descripción dun anaco desta paisaxe do Golfo de Reloncaví, que todavía parece máis impresionante coas palabras de Neruda:
CHUCAO
Voy por los bosques, anchas hojas,
gotas de lluvias o cantáridos
y se hunden mis pies en el suelo
como en una esponja mojada:
es fría la sombra que cruzo,
frío el silencio y transparente:
no pasa nadie por aquí,
por este lado de la tierra,
por estas páginas del agua:
no hay pasajeros perdidos,
ni caballos, la selva sola,
la emanación de la montaña:
su cabellera triturada:
sus infinitos ojos verdes
y el chucao lanza su lanza,
su largo grito desbordante:
él rompe con su grito de agua
mil años largos de silencio
en que sólo cayeron hojas
y las raíces ocuparon
como invasores este reino.
Alta tristeza errante, canto,
campana de las soledades,
obscura flecha del chucao,
único trino sobrehumano
en la humedad enmarañada
del Golfo de Reloncaví.

PABLO NERUDA


Aquí Neruda fálanos de moitas cousas e entre elas unha ave típica do seu país, de Chile: O CHUCAO, convídovos a coñecer un pouco máis dela nos enlaces:




E tamén gustoume moito navegando pola rede unha frase que atopei no blog de José Castro en Chile que tamén incluíu esta poesía no seu blog; a frase di:

"Buscando en cada lugar de la naturaleza solo encontraremos maravillas para nuestros sentidos y nuestras mentes"

(¡BOA FRASE! ¿NON?)
POESÍA E NATUREZA EN ESTADO PURO, ¡QUE BOA COMBINACIÓN!

10/1/08

DE BUITRES Y LOBOS

Situase esta novela de Francisco Galván, editada por Algaida Histórica, arredor do ano 470 e narra un episodio relacionado coa chegada dos visigodos a España.

Novela histórica nun mundo cheo de incultura e temores, que aínda sentemos ante todo o novo e diferente. Maldades e amores son mesturados nunha aventura onde o que predomina, non obstante son as maquinacións polo poder.

Fala de que as masas son ignorantes e facilmente manexables se se teñen os medios adecuados e un obxectivo claro.

Fala dun mundo onde xa os visigodos pensaban “que a cultura é algo non valorado. Soamente é importante a forza... E non obstante a violencia só debe ser empregada como defensa”.

Eu vos propoño un xogo coas cidades que saen na novela: Pescudade cal é o nome actual das seguintes cidades europeas:

BURDIGALA
POMPAELO
NARBO
CAESARAUGUSTA
TURIASO
ILERDA
ASTÚRICA
TARRACO
CALAGURRIS
RANDA
SALMANTICA
TOLETUM
EMÉRITA
BRACARA
OIASSO

8/1/08

Algo queda


Título: Algo queda
Editorial: EDEBÉ

Hoxe vouvos comentar un libro que me gustou moito e que creo que debedes ler para pensar, si para pensar, porque non só hai que ler para divertirse, senón tamén se pode ler para reflexionar e coñecer outros mundos e outras historias que nós non vivimos, pero quen sabe... como evolucionará este mundo ...!!!! ¡¡¡¡ TODO PODE MUDAR!!!! Gustaríame que o leses e tamén invitarvos a reflexionar sobre os sentimentos e a vida cambiante...

Este libro de Inge Bart-Grözninger céntrase nunha familia de xudeos que viven en Alemaña e que teñen que emigrar en 1938 cara ós EEUU, e narra como todo vai moi lentamene, Erich vai vendo como pasan de ser unha familia respectada e incluso querida a todo o contrario e non entende o porque da situación, a cidade transfórmase, na escola é apartado polos profes e pouco a pouco tamén polos rapaces e incluso os seus amigos tórcenlle a cara... así descobre que está só (excepto pola súa familia) e como os seus plans se ven obrigados a mudar por un sentimento de odio cara os xudeos, pero ¿en que son diferentes se pregunta el? ¿que mudou? ¿que está a pasar...?.

Este tremendo relato permite ver como persoas perfectamente integradas na sociedade, con amigos, con certa fortuna... son illados, expulsados e teñen que fuxir do seu propio país porque agora son estranos. E tamén nos avisa que todo pode cambiar, que nada é o que parece e que a vida a pesar de curta, tamén e moi longa e todo muda, ou polo menos moitas cousas...